ครึ่งทาง

    ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยทราบเลยว่า
การเดินทางของชีวิตนั้นจะไปสิ้นสุด ณ ตรงไหน..

ไม่มีสิ่งใดที่จะบอกได้ว่า เฮ้ย มึงใช้ชีวิตมานานเกิน
ไปแล้วนะ หมดอายุไขของเอ็งแล้ว ไปนรกกะข้าได้

หรือว่า เฮียครับ ผมขอแสดงความยินดีกับเฮียด้วย
เนื่องจากเฮียได้สะสมบาปมาครบแปดหมื่นแต้มแล้ว
เหลือเพียงอีกสองหมื่นเท่านั้นก็สามารถจบชีวิตได้
ไม่มี..

มีเพียงตัวผมเองเท่านั้นแหละครับ ที่จะบอกได้ว่า
ผมได้เดินทางของตัวเองมาไกลแค่ไหนแล้ว
ผมได้มีประสบการณ์ของชีวิตมากน้อยเพียงไร
ผมเลือกที่จะใช้ชีวิตที่เหลือต่อไปแบบไหนเท่านั้น
ผมทราบเพียงเท่านี้

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวัน(จริงๆแล้วเมื่อวาน)ที่ผมรู้สึก
อิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ผมกำลังเดินทางไปสู่เส้นทาง
อีกเส้นทางหนึ่งที่ไม่เคยจะคาดคิดว่าวันนั้นจะมาถึง
เป็นเส้นทางที่จะทำให้ชีวิตนั้นสมบูรณ์อย่างที่มันควร
จะเป็น

คุยกับตัวเองบ่อยแค่ไหน???

    มัันเป็นคำถามที่ผุดขึ้้นมาในห้วงหนึ่ง

ผมก็พยายามมองย้อนไปในอดีตที่ผ่านมา
ว่าตัวเราเองนั้นคุยกันบ่อยแค่ไหน?
ครั้งล่าสุดคือเมื่อไหร่?

นึกไปนึกมาก็งงกับคำถามว่า...
คุยกับตัวเอง ก็คือการอยู่กับปัจจุบันใช่ไหม
รับรู้ว่าเรากำลังทำอะไร เพื่ออะไร
มีประโยชน์แก่ใครแบบนี้
ก็ต้้องตอบว่าไม่มากเท่าไหร่
แต่ถ้าคุยกับตัวเองว่ามื้อเที่ยงกินอะไรดี
ไอ้นั่นกินวันก่อน ร้านนี้เบื่อคนเยอะ
แม่ค้าหน้าบูดฯ อันนี้คงตอบว่าทุกวัน

หากการอยู่กับปัจจุบันคือการมีสติ
ผมคงคล้ายกับว่าเป็นคนที่นอนมาค่อนชีวิต
มีสติเพียงไม่กี่วัน จากหมื่นกว่าวันที่ผ่านมา
ถอยออกมามองชีวิตตัวเองอีกสักวันหนึ่ง
วันนี้คงนับวันที่ต่ืนรู้เพิ่มให้ชีวิตได้อีกวัน
(มั้ง)