จดหมายถึงเด็กชาย

       .....ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี
ที่จะให้เจ้าได้เข้าใจอย่างง่ายดายและถ่องแท้

ถ้าจะบอกว่าตัวเรานั้นคือตัวเจ้าในอนาคต
เจ้าก็คงจะหัวร่อออกมาจนเป็นบ้าไปเปล่าๆ
เอาเป็นว่า เราขอให้เจ้าอ่านจดหมายนี้จนจบ
เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเรื่องที่เราจะขอ
ส่วนเจ้าจะคิดตามได้มากน้อย เชื่อหรือไม่
นั่นก็สุดแท้แต่บุญแต่กรรมของตัวเจ้าเอง

    เราชื่อเดียวกัน นามสกุลเดียวกัน
เรียนโรงเรียนเดียวกัน ว่าง่ายๆคือเราเป็นเจ้า
แต่เจ้ายังไม่ได้เป็นเรา(ไม่งงใช่ไหม)
อันตัวเราตอนนี้อายุสามสิบสองปีสองเดือน
กับอีกยี่สิบห้าวัน หากเทียบกันอายุเจ้าแล้ว
ก็มีอายุห่างกันราวๆเกือบยี่สิบปีเห็นจะได้

เจ้าคงไม่เชื่อสินะ เอาเป็นว่าเรารู้เรื่องเจ้า
เช่นเจ้าเคยเจอแหวนทองหนึ่งวงหนักหนึ่งเฟื้อง
เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ใช่ไหม นอกจากแม่?
อีกสักเรื่องไหม?เจ้าเคยโกรธครูตอนประถม
ที่ทำโทษเจ้าโดยการหยิกพุงเจ้า เจ้าเลยโกรธ
และไม่ยกมือไหว้ครูคนนั้นไปตลอดเทอมเลยหล่ะ

ถึงตรงนี้ไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อได้หรือยัง
แต่เราก็ไม่อยากจะนอกเรื่องให้มากมายนัก
เรามาเข้าประเด็นกันเลยดีกว่า....
ตอนนี้เราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับชีวิตที่ผ่านมา
เรามองว่าทุกอย่างที่เจ้าเลือกที่จะทำนั้นมีเหตุ
มีผลที่ได้รับ ถึงใครมองว่าไม่มีแต่ก็คิดว่าเจ้าก็
มีนั่นแหละ แต่เราอยากจะเสริมให้นิดนึง
คืออยากให้เจ้าใช้ชีวิตโดยที่มีคำว่าครอบครัว
อยู่ในความคำนึงเสมอๆ ลดละความเป็นตัวของ
ตัวเองลงบ้าง ทำเพื่อผู้อื่นเยอะๆ
อย่าลุมหลงไปกับสิ่งมอมเมาให้มากมายเกินไป
มันมีแต่จะทำให้เจ้าถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ล่าช้าไป
และก็ถ้าอยากรู้อะไรก็ลงไปคลุกฝุ่นพร้อมๆกับมัน

คนที่เจ้ารักนั้นหาได้ไม่ยาก
แต่คนที่รักเจ้าอย่างแท้จริงนั้นมีโอกาสน้อยนัก
ที่จะผ่านเข้ามาในชีวิตเจ้าง่ายๆ
เรียนรู้ที่จะรักและปล่อยวางเมื่อรู้ว่าไม่ใช่..

สักวันหนึ่งเจ้าคงจะได้สอนลูกเจ้าต่อไป
จริงๆมีร้อยพันเรื่องที่อยากจะบอก
แต่เอาเถอะ ประเดี๋ยวเจ้าจะหมดความสนุกสิ
ถ้ารู้ว่าอนาคตเจ้าจะเป็นอย่างไร รวยจน
ผิดพลาด สมหวัง ออกไปเจอด้วยตัวเองดีกว่า
ใช้ชีวิตอย่าให้ลำบากใคร ที่สุดเลยคือครอบครัว
อย่าให้เขาต้องผิดหวังในตัวเจ้า และตัวข้า

โชคดี บุญรักษา
ด้วยรักและปลาทู