บันทึกสามสิบสอง

    ข้าพเจ้า บัดนี้ได้นำความกร้านเกรียมแดด
ให้แก่ร่างกายมาเป็นชั่วระยะกว่าสามสิบสองปี
นำพาตัวเองไปทำดีเคล้าชั่วมาก็หลากหลายที่ทาง
ลัดเลาะหาช่องทางที่คิดว่าควรจะไปโดยไม่ฟัง
คำใครจะทานทัดไว้ (เป็นส่วนใหญ่)
ซึ่งข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากมาย
ที่ได้ทำอย่างนั้นลงไป ดูจะมีค่าแก่ความทรงจำ
ของข้าพเจ้าเสียมากกว่าเท่านั้นเอง

    หลากหลายเหตุการณ์ก่อให้เกิดประสบการณ์
มากมายหลายอย่าง ได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ดี เลว
เห็นแก่ตัว ทำเพื่อผู้อื่น แก่งแย่ง กามารมณ์
จน รวย ศาสนา ศรัทธา งมงาย ฯลฯ
ซึ่งบางครั้งข้าพเจ้าก็ไม่ได้พบเจอด้วยตัวเองตรงๆ
เป็นเพียงการแฉลบเข้าไปพบเจอด้วยความเสือก
ของตัวเองเสียมากกว่า จึงได้นำมาคิดทบตลบ
ไปมา ให้วุ่นวายความคิดจึงค่อยกลั่นกรองมาปฎิบัติ

    มา ณ ปัจจุบันนาทีนี้ ความเร่งเร้าที่จะให้
ข้าพเจ้านั้นขยับเข็มทิศไปในทิศทางใดนั้นก็คงจะ
มีแต่การวางรากฐากให้ชีวิตของครอบครัว
ต่างจากก่อนหน้าสมัย ที่คิดแต่ศูนย์กลางคือ ตัว-
ของข้าพเจ้าเอง จะหกเหินพเนจรไปที่ใดก็
สุดแต่ใจตัว! ข้าพเจ้าเพิ่งได้รู้สึกถึงความเป็น
มนุษย์เมื่อสิ่งต่างๆหมุนไป แต่ใจเราหยุดนิ่ง...
นิ่งเพื่อพิจารณา นิ่งเพื่อวิเคราะห์หาคำตอบให้
แก่ตัวเอง หากสิ่งที่ทำนั้นถูกต้องตามที่ควรจะ
เป็น ก็มุ่งหน้าต่อไป หากไม่ใช่ก็เห็นควรแล้ว
ที่จะต้องปรับต้องแก้กันไปให้เป็นทางที่ดี

    เห็นควรแล้วว่าวันนี้ต้องหยุดพร่ำกดแป้นพิมพ์
เสียที ไว้โอกาสหน้า จะมารบกวนเวลาผู้อ่าน
ที่ติดตามกันล้นหลามยาวนานกว่าร้อยวินาทีอีกครั้ง