ข่าวดี

                   17 August 2017

วันนี้เป็นเพียงวันปกติวันหนึ่งของการทำงาน
ตั้งแต่มาทำงานกับบ้านของชมพู่ ผมก็ลืมคิดถึง
วันหยุดไปเลย เพราะสมกับที่ใครๆเค้าว่ากัน
ไว้ว่า เจ้าของกิจการเค้าทำงานไม่มีวันหยุด
กันหรอกครับ ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

     เป็นเวลาครึ่งปีแล้ว ที่ได้มาช่วยบ้าน
ของพู่ดูแลกิจการรถเครนและรับเหมาก่อสร้าง
งานประมูลต่างๆของภาครัฐฯและอื่นๆอีก
ผมทำงานแทบไม่รู้วันรู้คืน เวลาแต่ละวันช่าง
หมดไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย เพื่อรอ..
รอเวลาให้ถึงกำหนดงานแต่งงาน!

     กำหนดงานแต่งงานของเราคือวันที่
ยี่สิบเก้าตุลาคมสองพันห้าร้อยหกสิบ
ได้ฤกษ์ยามมาจากพระอาจารย์บุญเย็นวัดท่าวัว
จังหวัดสระบุรี หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองผ่ายได้
คุยกันแล้วที่บ้านหนองกะจะ ขณะที่ยังสร้างไม่
เสร็จดี และตึกหน้าบ้านก็ยังมีแต่เสา
     การตกลงเรื่องงานแต่งนั้นไม่มีอะไร
มากมายนัก เพราะว่าเราต่างก็ไม่อยากให้
มีพิธีอะไรมากมาย ไม่อยากรบกวนใครๆ
อยากให้จัดแบบเงียบๆ เราจึงไม่ได้บอกใคร
ซึ่งแน่นอนว่าย่อมมีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหลายคนที่
บ่นปอดแปดหากได้รู้ในภายหลัง
ซึ่งเราก็ทำใจไว้แล้ว

     สองเดือนก่อนพู่เล่าให้ฟังว่าแม่
อยากได้หลาน หรืออะไรประมาณนั้น
คล้ายๆว่าไหนๆก็จะแต่งกันแล้ว ถ้ามีน้องก่อน
ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรไปเลย อีกอย่าง อายุ
แต่ละคนก็ไม่ใช่น้อยๆกันแล้ว เกรงว่ามันจะ
เกินวัยเจริญพันธ์ ทำให้มีลูกยาก ราวๆนั้น
ซึ่งผมเองนั้นก็คุยกับพู่อยู่แล้วว่าเราจะมีลูกกัน
แต่กลัวจะมีลูกยาก อยากผสมเทียมให้ได้
ลูกแฝด หากแต่วันนี้ สองขีดที่ขึ้นมาในแถบ
ที่ตรวจครรภ์นั้นมันบอกว่าคุณทำสำเร็จแล้ว

     มันเป็นเวลาสี่โมงเย็นเล็กน้อย
เมื่อผมมาจอดรถที่หน้าบ้านตลาดเพื่อรับแม่
ไปบ้านหนองกะจะ เมื่อผมจอดรถพู่ก็เดินมา
แล้วบอกว่าให้อ่านไลน์ด้วย ขณะนั้นพี่เอ๋กับนิด
กำลังช่วยแม่ขนของขึ้นรถ ผมก็หยิบไอโฟน
ห้าเอสอีขึ้นมาอย่างยากลำบากจากในกางยีนส์
พิ๊กเกอร์เวิร์คสิบแปดออนซ์
เมื่อเข้ามาดูในหน้าแชทก็พบรูปภาพของแท่ง
ที่ตรวจครรภ์ที่พู่ส่งมาให้ ซึ่งแท่งนั้นปรากฏ
ขีดสีแดงสองขีด ทันใดนั้น โลกของผมก็ค่อยๆ
เปลี่ยนไปตลอดกาล....