หลายครั้งหลายคราที่เราติดกับดักทาง
ความคิดเกี่ยวกับ "ทฤษฎี"
หากจะบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้โดยทาง
ทฤษฎีก็ไม่ผิดอะไร เพราะใครๆก็เป็นกัน
เหตุเพราะว่า ทฤษฎี นั้นถูกกลั่นกรองมา
จากประสบการณ์ ความรู้ การลองผิดลอง
ถูกของผู้ที่เคยลงมือทำมาก่อน
ฉนั้น ไม่แปลกเลย ที่เราจะเชื่อฟังโดย
จำนนต่อเหตุผลต่างๆที่ นักทฤษฎี ยกมากล่าว
หากแต่ยังมีส่ิงสำคัญที่สุดของสิ่งเหล่านั้น
โดยที่เราอาจจะลืมนึกถึงไปด้วยซ้ำว่าเรากำ
ลังทำสิ่งนั้น เพื่ออะไร?
เพื่อทำตามทฤษฎีแล้วจะได้ไม่ผิดพลาด
หรือ เพื่อผลลัพธ์ที่เราต้องการกันแน่
ผมไม่ได้บอกว่า การทำตามทฤษฎีนั้น
ผิด แต่อยากให้เรามองลึกลงไปถึงแก่นแท้
ของส่ิงเหล่านั้นที่เกิดขึ้น ว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ
เพราะอะไรกันแน่
วันก่อน ภรรยาผมเล่าให้ฟังเรื่องที่เธอ
ได้ไปอ่านเรื่องราวของบุคคลมาเรื่องหนึ่ง
ซึ่งเกี่ยวกับอุบัติที่ทำให้หญิงคนหนึ่งต้องเป็น
ผู้ป่วยติดเตียง และแพทย์ก็ยังลงความเห็นว่า
เป็นการยากมากๆที่เธอจะกลับมาเดินได้
จนทำให้เธอเป็นผู้ป่วยที่ได้แต่นอนรอวันสุดท้าย
แต่....วันหนึ่ง เธอไม่เชื่อคำแพทย์
เธอคิดว่าเธอต้องหายจากสิ่งที่เธอเป็นอยู่ได้
เธอจึงเริ่มที่จะกายภาพบำบัดอย่างตั้งใจ
มุ่งมั่นอย่างเต็มที่ เพราะเธอเช่ื่อว่าเธอทำ
ได้ จากกายภาพเพียงเล็กน้อยในวันนั้น
ก่อเกิดเป็นภาพที่เธอกำลังวิ่งในวันนี้....
หลากภาพ หลายเรื่อง ทำให้เรารู้ว่า
บางครั้งมนุษย์เราไปถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ก็เพราะไม่เชื่อทฤษฎี
ผมยังคงเชื่อในทฤษฎีอยู่นะครับ
แต่บางเรื่อง...ที่ผมเชื่อในหัวใจ
ผมก็จะใช้มันครับ
ขอบคุณภาพจาก pixabay
เป็นที่ทราบกันในหมู่นักวิ่งที่ติดตาม
โครงการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีนี้ คือ โครง
การ เบรคกิ้ง ทูว์ ของนักว่ิงชาวเคนย่า
นามว่า "คิปโชเก้"
ซึ่งความยิ่งใหญ่ของงานนี้ได้สร้าง
ความน่าสนใจให้ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในแวดวง
เพิ่มขึ้นมากอย่างพอสมควรเลยทีเดียว
เดิมทีนั้น ผมเองก็ไม่ได้ให้ความ
สนใจมากมายกับการว่ิงระยะไกลแบบนี้
หรอกครับ แต่....หลายสิ่ง หลายอย่าง
มันพาไป
"หากอยากจะรู้จักชีวิต หรือ ประสบ
ความสำเร็จในชีวิต ให้เราว่ิงให้จบมารา
ธอนสักครั้งหนึ่ง" เป็นประโยคที่หลายๆคน
ได้เคยกล่าวไว้
คำๆนี้นั่นเอง ที่ทำให้ผมอยากลอง
ท้าทายความสามารถของตัว และ ก็อยาก
ที่จะประสบความสำเร็จตามความคิดที่คาด
หวังไว้อีกด้วย
ระยะมาราธอน คือ การวิ่งที่ระยะ
ทาง 42.195 กิโลเมตร ซึ่งมีประวัติ
ความเป็นมาจากการวิ่งไปแจ้งข่าวชัยชนะ
ของนักรบจากเมืองมาราธอนไปเอเธนส์
ซึ่งเป็นการวิ่งแบบไม่ได้หยุดพัก พอถึงที่
หมายและได้แจ้งข่าวออกไปแล้ว เขาก็
สิ้นใจ
ระยะมาราธอน เป็นระยะที่เกินขีด
ความสามารถของร่างกายปกติจะรับได้
หากไม่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี
ซึ่งมันเป็นไปได้ยากมากๆที่คนธรรมดา
อย่างเราๆที่อยากจะลุกขึ้นมาวิ่งมาราธอน
แล้ว วิ่งออกไปได้เลยจนจบ
การฝึกฝนเท่านั้น ที่จะนำพาเราไป
ให้ถึงที่หมาย และไม่ใช่การฝึกเพียงแค่ชั่ว
ครู่ชั่วยามเท่านั้น
การฝึกวิ่งไปมาราธอน เป็นการฝึกที่
ยาวนาน และ เข้มข้นเป็นอย่างมาก คือ
หากเราจะไปให้ถึง ต้องฝึกให้หนักเข้าไว้
ความมีวินัย และ ความเอาจริงเอา
จัง จะพาเราไปถึงจุดๆนั้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้
นี่เอง ที่จะเป็นส่วนประกอบที่จะทำให้ชีวิต
ของเราดำเนินไปในทางที่ถูกที่ควร
ตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป ตรวจสอบ
สภาพร่างกาย จิตใจ อยู่เสมอ เล็งเห็น
เส้นทางที่จะนำไปสู่ที่หมายอยู่ทุกวัน
42.195 สำหรับคิปโชเก้นั้นได้ถูกทำลาย
ลงไปแล้ว ที่ 1:59:40 และ
42.195 ไม่ได้ไกลเกินใจผมจะก้าวไป
ใช่ครับ ผมกำลังซ้อมไปมาราธอน.
ความเปราะบางของจิตใจและความมืด
บอดทางความคิด บวกกับ ความลำเอียงที่ติด
อยู่ในสายเลือดของมนุษย์เรา ส่งผลให้เรา
อ่อนไหวไปตามอารมณ์ ลงท้ายด้วยการตัดสิน
ใจที่ผิดพลาดเป็นส่วนมาก
และผมก็ได้ลองพิสูจน์ด้วยตัวเองมาแล้ว
ซึ่งได้ผลว่า มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้ว่าเรา
บอกว่าเราไม่ได้ตัดสินใจด้วยอารมณ์และลำ
เอียงก็ตาม
ส่ิงต่างๆเหล่านี้ ล้วนส่งผลต่อการสูญ
เสียเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์
(เนื่องจากการทะเลาะเบาะแว้ง)ทรัพย์สิน
(จากการลงทุนที่ลำเอียง)แม้กระทั่งความคิด
หากเราพยายามที่จะรู้ตัวบ้างบางครั้ง
มันก็อาจจะทำให้หลายๆสิ่งดีขึ้น ไม่มากก็น้อย
ดังนั้น คำว่า สติ ยังคงดึงให้ผมกลับมาสูด
หายใจลึกๆแล้วค่อยๆคิดได้อีกครั้ง
สติ ยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญจริงๆสำหรับ
การดำรงอยู่
การเพิ่มพูนความรู้ เป็นประจำ ทำให้
เราพัฒนาต่อไป
การฝึกคิด ทำให้เรารู้เท่าทันความคิด
ท้ายที่สุด เรื่องทั้งหลายก็จะวกกลับมา
หาตัวเองอีกครั้ง ว่าเราจิตใจเราเข้มแข็ง
มากแค่ไหน ความคิดเราเป็นบวก หรือ ลบ
และเราตัดสินใจโดยเหตุผลที่แท้จริง หรือ
แค่ใช้ความรู้สึกที่ลำเอียงคาดคิด
