ความคุ้นเคย ที่ไม่คุ้นชิน

    ล่าสุดผมได้มีโอกาสกลับไปนั่งดื่มกับ
เพื่อนๆอีกครั้ง ด้วยอารมณ์ที่ติดกับดักมาจาก
การดื่มอะไรเพลินๆคนเดียวที่บ้าน เลยทำ
ให้ห้าวหาญ กล้าออกไปเผชิญโลกราตรี
ที่มีไว้พลางคนอย่างผมเสมอมา

    และก็ไม่ยากที่จะคาดเดาว่าท้ายที่สุด
นั้นมันเป็นอย่างไร

    เช้าอีกวันหนึ่ง ความรู้สึกบอบช้ำของ
ร่างกายถึงจุดพีค ไม่อยากจะเพิ่มเติมอะไร
เข้าไปทางปากอีกแล้ว สมองบอกเพียงว่า
อย่าลุกออกจากที่นอนไปไหน

    แต่อนิจจา ครอบครัวบอกว่า เอ็งทำ
แบบนั้นไม่ได้ ลูกๆไม่ได้เข้าใจความเปลี่ยน
แปลงทางร่างกายและจิตใจของเอ็งด้วย
ฤทธิ์แอลกอฮอล์แก้วสุดท้ายที่ยามสามหรอก

เค้าเพียงบอกว่า วันหยุดทั้งที จะนอนไม่ทำ
อะไรเลยหรอ

    อาหารเช้าที่แม้ตั้งใจทำไว้ให้ก็ถูกเมิน
ไปอย่างไรค่า ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่อร่อย
ผมทำได้แค่เพียงซดน้ำซุปร้อนๆ ได้แค่นั้น
จริงๆ

    รู้สึกว่าทำไมหนอ ถึงได้เอาตัวเอง
กลับมาอยู่จุดๆนี้อีกแล้ว ครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่เข็ดหลาบจำเสียสักที

    ตกเย็นผมก็จำต้องรินน้ำโค้กไว้ไม่ให้
เต็มแก้ว เพื่อเหลือพื้นที่ด้านบนไว้เติมเทส
เนสซี่วิสกี้ลงไป เพียงหวังว่ามันจะทำให้
อาการต่างๆที่คั่งค้างมาทั้งวันสร่างซาลงไป
บ้าง....