เรื่องเครียดเล็กน้อย

 

    หน้าที่การงานทุกวันนี้ก่อให้เกิด

ความเครียดมากมายอย่างที่ไม่เคยมี

มาก่อน

ย้อนกลับไปก่อนยุคปฎิวัติอุตสาหกรรม

เมื่อไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมานี่เอง

สมัยนั้น ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องจักรกล

เราใช้ชีวิตกันอย่างสโลว์ไลฟ์สุดๆ

ในแทบทุกเรื่อง

เราเดินทางด้วยสองเท้า

เราขนสัมภาระโดยวัวเทียมด้วยเกวียน

เราขี่ม้า

เราอาศัยแสงเดือนแสงดาวยามค่ำคืน

ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ

ไม่มีตู้เย็น

ไม่มีเครื่องปรับอากาศ

ไม่มีไฟฟ้า

ลองนึกดูสิครับ ชีวิตยากลำบากแค่ไหน

แต่มันคือชีวิต ที่เกิดความเครียดน้อย

น้อยกว่าสังคมในทุกวันนี้ที่เราต้องพบ

เจอกับงาน กับ คนที่มากมายและ

หลากหลายซับซ้อนกว่าเยอะ

เราโดนบีบคั้นกดดันในแทบทุกมิติของชีวิต

ความคาดหวัง ความอยาก ความอิจฉา

ที่โลกทุนนิยมสาดซัดข้าวของเครื่องใช้

ออกมากระตุ้นมันได้ทุกวี่วัน

ระบบเศรษฐกิจไม่ได้ออกแบบมาเพื่อ

ความเท่าเทียมอย่างแท้จริง

เราบางคนหลงทาง

เราบางคนอับจนสิ้นไร้ปลิดชีวิต

เราบางคนติดกับดักในวังวน

และอีกบางคนสุขสบายบนความเครียด

ของผู้อื่น

แค่นี้ก็ดีแล้ว

 

    ป่วยเป็นหวัดคราวนี้กินเวลายาวนาน

เป็นเวลากว่าสิบสองวันแล้วที่ต้องจมจ่อม

อยู่กับอาการเจ็บคอ หายใจไม่สะดวก

มีน้ำมูกไหลย้อยบ้าง อุดตันบ้าง ปะปนกันไป

แต่จะให้ทำอย่างไรได้ครับ เจ้าหวัดนี้มัน

ไม่ยอมจากผมไปง่ายๆ

ยาฆ่าเชื้อก็ครบโดส จนหายจากอาการเจ็บ

คอแล้ว ก็เปลี่ยนที่ขึ้นมาอักเสบที่จมูกอีก

หายใจหายคอแต่ละที รู้สึกรำคาญตัวเอง

จะไปออกกำลังกายก็ยังไปไม่ได้

ได้แต่ภาวนาว่าหากโดนยาแรงสักเข็มคงจะ

ขึ้นไม่ใช่น้อย แล้วก็เข้าอีหรอบเดิม คือ

มึงไม่ไปหาหมอเองไง

พูดไปก็เท่ากับประจานความคิดกับพฤติกรรม

ของตัวเองที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่

    สิ่งเดียวที่แก้ไขได้ก็คงเป็นความคิด

แบบเก่ากระมัง

คิดจะเร่งให้มันหาย ก็กลับกลายเป็นว่าเอา

จิตไปจดจ่ออยู่กับมันให้ทรมานแทบทุกวินาที

ปล่อยๆมัน ปลงๆมันบ้างก็ดี คิดเสียว่า

นี่แหละหนา ความไม่จีรังของสังขาร

อย่าไปคิดว่าแข็งแรงแล้วจะเจ็บป่วยไม่ได้

หรือคิดว่ามันจะหายได้ตามสั่งเสียที่ไหน

คิดได้แบบนี้มันก็สอนได้แค่ตัวเองเท่านั้น

จะเอาไปสอนอะไรใครที่ไหนเขาได้

อยู่กับตัวเองให้ได้

แค่นี้ก็ดีแล้ว

สบายละ

 

ช่วงนี้ยุ่งๆกับงาน ประกอบกับถูกหวัดเล่นงาน

ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงไป ทำให้รู้สึกเหมือน

ถูกบีบคั้น กดดันในหลายๆทาง

แต่ประเดี๋ยวมันก็คงผ่านไปเช่นเดียวกันเรื่อง

ต่างๆที่เคยได้ผ่านมา

ติดตรงที่ว่า ระหว่างทางนั้นช่างยาวนาน

เจ็ดวันเหมือนหนึ่งเดือน หายใจไม่ออกแต่ละ

ทีมีน้ำใสๆหนืดๆไหลย้อยให้คอยรำคาญ

คุยเรื่องนี้กับแม่ แม่ก็บอกเหมือนเดิม

ให้หายาแก้อักเสบมากินสิ โตป่านนี้แล้วยังจะ

ให้หามาให้อีกรึไง

ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับบบบบ

ยาแก้อักเสบต้องกินให้ครบโดสเค้า

ผมก็เลยขี้เกียจเพิ่มภาระประจำก่อนมื้ออาหาร

ครั้งละเม็ด บอกแม่ไปอย่างนั้น

คุณพรทิพย์ก็แถลงกลับมาว่า ทีละสองก็ได้

เช้าเย็นพอ คิดดูแล้วก็สองวันกับอีกหนึ่งมื้อเอง

ฟังดูเข้าท่า

แต่ตอนนี้เจ็บคอ น้ำมูกไหล หายใจไม่ออก

แต่ละงานก็จะเอานู่นนี่นั่น สบายละครับ

อย่าเชื่อใครง่ายๆ

 

    บางเวลาคนเราสามารถเชื่อ

หรือ หลงเชื่อ ไปตามคำพูดของคนอื่นได้

อย่างชนิดที่ว่าเชื่อเข้าไปได้อย่างไร

และบางเวลาคนเรา....

ก็ไม่เคยคิดแม้แต่จะเชื่อใครเลย

แม้แต่ตัวเอง

    เป็นความย้อนแย้งในตัวเองที่คนเรา

จะมั่นคงในความแปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา

ราวกับประโยคที่ว่า

"ความแน่นอนที่สุด คือ ความไม่แน่นอน"

และคนเราก็เป็นเช่นนั้นจริงๆครับ

ไม่ต้องยกตัวอย่างไปพาดพิงใครที่ไหน

แค่กับตัวเราเอง ความสองจิตสองใจ

ของเราก็เป็นตัวอย่างได้อย่างดี

กลับมาที่ความเชื่อ..

ความเชื่อฝังลึกลงไปข้างในตัวเรา

เราต้องใช้ความคิด สติ การพิจารณา

ไตร่ตรองอย่างเข้มข้น ถึงจะรู้ซึ้งถึงเหตุ

แห่งความเชื่อนั้นๆ (ถึงแม้บางคนจะไม่รุ้

ด้วยซ้ำว่าเชื่อได้อย่างไร)

เหตุใด สมองจึงฝังความเชื่อไว้ในส่วนที่ลึก

เกินกว่าระบบการทำงานทั่วไป หรือ สติที่

ไม่มากพอ ให้เข้าถึงได้

อาจจะเป็นเพราะมันช่วยให้เราใช้ชีวิต

อย่างปกติสุขได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องคิด

พิจารณาทุกอย่างที่จะทำ

ง่ายๆคือ ร่างกายจะออโต้ไพลอทได้

หากเชื่อว่า การกระทำนั้นๆจะไม่เป็นภัย

ต่อตัวเอง

และเราจะระวังตัวทุกย่างก้าวที่เดินไปบน

กระดานที่สูงและอันตราย

แล้วเพียงแค่คำพูด หรือ ข้อมูลเพียงแค่บาง

อย่างหล่ะ เราจะเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน

กับโลก กับสังคม กับวิวัฒนาการที่เปลี่ยนไป

อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่า ทุกวันนี้มิจฉาชีพ แก็งค์ต้มตุ๋นทาง

การสื่อสารไร้สายก่อความเสียหายได้ทุก

ชนชั้น ไม่ว่าจะเป็นตาสียายสา ลามไปจน

ท่านหญิง คุณชายฯ

เราทุกคน เป็นเหยื่อได้ทั้งสิ้น

ทุกวันนี้หลายคนระมัดระวังตัวมากขึ้น

หลายคนที่ไม่เคยเฉียดใกล้ก็ไม่เห็นเป็นภัย

ตบกลับเข้ามาเรื่องความเชื่อ

เตือนตัวเองไว้ว่า

"อย่าเชื่อใครง่ายๆ"