วันที่สามสิบเอ็ด

ในเดือนมกราคมปี 1984 เครื่องแมคอินทอชได้ถูกวางขายครั้งแรก
ในช่วงก่อนสิ้นปีเดียวกัน ผมได้มุดออกมาสร้างความรบกวนให้โลกครั้งแรกเช่นกัน

สามสิบเอ็ดปีผ่านไป เครื่องแมคอินทอชวิวัฒนาการเป็นไอ่แม็คเรติน่าห้าเค
น้ำหนักเบาจากเดิม ทำงานได้ราบรื่นว่องไว จอภาพใหญ่และละเอียดยิบ
เป็นการพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพื่อผู้ใช้งาน

กลับมามองที่ตัวเอง สามสิบเอ็ดปีผ่านมาแล้วได้วิวัฒอะไรไปบ้าง?
ตัวโตขึ้นเต็มวัยเจริญพันธ์ของมนุษย์ ใช้ชีวิตรีบเร่งมากขึ้นตามอารมณ์
ไขว่คว้าครอบครองสิ่งต่างๆตามความต้องการเกินจำเป็น

ในวันที่สามสิบเอ็ด เรากำลังทำอะไร?
คิดถึงการพัฒนาเพื่อคนอื่น
หรือคิดถึงแค่สิ่งที่ตัวเองต้องการ....

เราต่างโตขึ้นทุกวัน
อย่าให้มันเพียงผ่านพ้นไปเพียงวันๆปีๆ
มองวิวัฒนาการของตัวเองให้ดี แล้วจะมีเป้าหมายในชีวิต

ความดีเมือง

.

การอาศัยอยู่ในเมืองเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับ

ใครหลายๆคนที่เติบโตมาจากต่างจังหวัด

เรียนบ้าง ทำงานบ้าง ต่างเหตุผลกันไป

หลายๆคนไม่ได้เกิดในเมือง หากตั้งแต่เรียนจบ หางาน ทำงาน

มีครอบครัว ซื้อบ้านอยู่ในเมือง ก็กลายเป็นคนเมืองไปโดยปริยาย

ก่อนเลขสองนำหน้าผมได้มีโอกาสเข้าไปทำงานประจำอยู่ในเมืองกรุงครั้งหนึ่ง

เนื่องด้วยความเยาว์ที่ไม่คุ้นชินกับการแข่งขันแก่งแย่งของชีวิตเมืองกรุง

ไม่เข้าใจว่าที่ยืนบนรถเมล์ต้องชิงมาให้ได้ในรอบแรก เพราะคำว่า “สาย”

คอยถีบอัดเข้าไปในกระป๋องที่แน่นขนัดไปด้วยพนักงานออฟฟิศ

อยู่ได้ไม่นานก็ต้องขอถอยทัพกลับบ้านนอกจะดีกว่า

อีกหลายๆครั้งที่เข้าไปเที่ยวเล่น ซื้อของ(ที่คิดว่า)จำเป็น ทำธุระนู่นนี่

ผมก็ยังรู้สึกอึดอัดเช่นเคย

จวบจนปัจจุบัน....

ความรู้สึกนั้นได้คืบคลานเข้ามาอย่างไม่ให้รู้ตัวที่บ้านผมเอง

มันค่อยๆกลืนกินกลิ่นอายท้องทุ่งสีเขียวด้วยโครงการหมู่บ้านจัดสรร

เปลี่ยนทางเชื่อมหมู่บ้านเป็นถนนขนาดกว้าง

รองรับควายเหล็กที่ควบตะบึงผ่านนับร้อยต่อนาที

เสียงชุมชนศิวิไลแซ่ซ้องความเจริญ

ดังเกินกว่าจะได้ยินเสียงนกร้องยามเช้า

ความเจริญแพร่กระจายไปทั่วทุกทิศ

มันเป็นสิ่งที่ดีที่ทำให้ชีวิตทำอะไรหลายๆอย่างง่ายขึ้น

เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้ตัวเองชัดขึ้น มีความคิดเพิ่มขึ้นจากวัยเยาว์

ทำให้ผมรู้ว่าต้องหาท้องทุ่งแห่งใหม่อีกครั้งสินะ

.