จดหมายจากอดีต

    ผมแอบอมยิ้มพร้อมกับดีใจหลังจากที่
ได้อ่านจดหมายฉบับนี้จบลง

    เย็นวันนี้ ผมได้รับอีเมลมาหนึ่งฉบับ
ชื่อผู้ส่งคือ Future Me ซึ่งเป็นเว็บที่ผม
เคยแนะนำท่านทั้งหลายให้ลองใช้ดู

     หลังจากดูชื่อผู้ส่งแล้ว ผมก็เปิดอ่าน
ทันทีครับ เนื้อความในจดหมายนั้นถูกเขียน
โดยตัวผมเองเมื่อวันที่ สิบสี่ ธันวาคม ปีที่
แล้ว และถูกกำหนดให้ส่งมาถึงตัวผมเอง
ในวันนี้

    การที่เราได้กลับไปอ่านไดอารี่ หรือ
บันทึกของช่วงเวลาที่ผ่านมา มักจะทำให้
เราได้ข้อคิดอะไรหลายๆอย่างนะครับ
ไม่ว่าจะเป็น มุมมอง การเปลี่ยนแปลง
ความกังวล ความทุกข์ ความคาดหวัง ทั้ง
หมดที่เกี่ยวกับอดีต ขณะนั้น หรืออนาคต
ของตอนนั้น อาจจะคือ ปัจจุบัน ณ ขณะนี้

    ผมยังคงคิดว่ามันเป็นการดีนะครับ ที่
เราได้เขียนจดหมายหาตัวเองในอนาคตได้
และหากเป็นไปได้ ก็อยากจะเขียนไปขอบ
คุณตัวเองในอดีตเช่นกัน ที่ทำให้ตัวผมเอง
เป็นตัวผมอย่างที่เป็นทุกวันนี้

    ท้ายนี้ ผมอยากให้หลายๆท่านได้ลอง
เขียนจดหมายสักฉบับ ส่งถึงตัวเองในอนาคต
ดูบ้าง บางที อาจจะแอบยิ้มเหมือนกับผมก็ได้


ขอบคุณครับ
FutureMe

จินตนาการ กับ การไปถึง

    ผมได้ยินมาว่า "หากเราสามารถจินต
นาการเรื่องใดๆได้ เรื่องนั้นก็มีโอกาสเกิด
ขึ้นได้"

    จึงก่อเกิดคำถามที่ว่า เราจะไปให้ถึง
จินตนาการนั้นได้อย่างไร?

    หลายๆครั้งที่ผมพยายามวิ่งให้เร็วกว่า
เดิม หรือ ซ้อมให้หนักกว่าเดิม เพื่อไปให้ถึง
เป้าหมายที่คาดหวังไว้ ระยะแรก ถึง กลาง
แน่นอนว่าไม่ค่อยจะมีปัญหาใดๆมาฉุดรั้ง

    หากแต่ระยะค่อนไปทางท้าย ร่างกาย
เริ่มแสดงอาการ จิตใจเริ่มท้อถอย
จุดนี้มักทำให้ใครหลายๆคนถอดใจ ผมเองก็
เช่นกัน

    สิ่งที่ทำให้ผมหลุดพ้นจากภาวะดังกล่าว
มาได้แทบทุกครั้ง คือ จินตนาการ

    ผมมักจะจินตนาการถึงภาพการวิ่งที่จบ
ลงด้วยความสำเร็จของวันนี้ในเป้าหมายที่
คาดไว้

    ผมจินตนาการถึงเวลาที่แสดงบนนาฬิกา
ข้อมือ ว่ามันไม่เกินเวลาที่ผมอยากจะวิ่ง

    และนั่นก็มักจะทำให้ผมวิ่งต่อไปอีกสัก
ระยะหน่ึง

    แต่แล้ว อาการดังกล่าวก็จะกลับมา
หลอกหลอนจิตใจเราอีกรอบ บางครั้ง อาจ
จะหนักกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

    ฉนั้น สิ่งที่ผมทำได้คือ จินตนาการ
ครั้งต่อไป เปลี่ยนความสนใจไปอีกอย่าง
หรือไม่ก็บอกกับตัวเองว่า อีกรอบเดียว

    จนทุกอย่างกระจ่างชัด และผ่านไป
ผมจึงได้เรียนรู้การก้าวข้ามเล็กๆของขีด
จำกัดร่างกาย

    แด่มนุษย์ผู้ก้าวผ่านความยากลำบาก
ครับ

จินตนาการ คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอ
แม้จะเกิดจากจุดเล็กๆที่มันบ้าบอก็ตาม

ความทรมานใจ

    ผมเชื่อว่าหลายๆท่านยังคงประสบกับ
อาการทุกข์ทรมานทางใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ในวันหนึ่งๆนั้น มีเรื่องประเดประดังเข้ามา
หาเราอย่างไม่ขาดสาย

บ้างเป็นเรื่องดี บ้างเป็นเรื่องไม่พึงใจ
แต่ถึงยังไง ก็ต้องน้อมรับสิ่งเหล่านั้นไว้อยู่
ดี แม้บางเรื่องไม่ต้องการ

ความทรมานใจที่ยังไม่พบจุดจบนั้น ถือว่าเป็น
อาการที่หนักที่สุด มากกว่าการที่รู้ว่าแก้ไข
อะไรไม่ได้แล้วซะอีก

มันเหมือนกับเวลาที่ผ่านไปช่างเชื่องช้า
คล้ายกับว่าเราอยากจะเร่งเครื่องให้รีบไป
แต่เข้าเกียร์ไม่ได้ในชั่วโมงเร่งด่วน

เราต่างรู้ว่ามันจะผ่านไปอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่
อยากที่จะทำใจ ในเมื่อคำตอบที่คาดไว้ยัง
มาไม่ถึง

ประหนึ่งว่าตอนนี้ กำลังทรมานใจ