หนึ่งที่ หลายท่าน

   ณ สถานที่ออกกำลังกายของทางราชการแห่งหนึ่ง

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ชายวัยรุ่นคนหนึ่งรูปร่างท้วมเดินเข้าไปในที่นั้นครั้งแรก
หลังจากที่ได้ใคร่ครวญอยู่หลายต่อหลายครั้ง....

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับอาการประหม่า เนื่องด้วย
ที่เค้าไม่รู้จักใครเลย คงเป็นเรื่องปกติสำหรับเรา
หากเราได้ล่วงเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่คุ้นชิน ไม่รู้จัก
เสมือนทุกสายตาจับจ้องมาที่เรา มองเราอยู่
แอบนินทาในใจมั้ย ไม่ก็จ้องจะจับผิดอะไรเราสักอย่าง

แล้วเขาก็เดินออกมาจากที่นั่น...ด้วยความคิดที่ว่า
"คนเยอะจัง รู้สึกอึดอัดค่อยมาอีกทีวันหลังดีกว่า"

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ชายรูปร่างสูงโปร่ง คะเนอายุราว ๔๕ ไม่เกินนั้น
กำลังเพ่งสมาธิไปที่กล้ามเนื้อส่วนไบเซบระหว่างยก
ซึ่งเค้ากำลังบริหารด้วยดัมเบลขนาดเขื่องท่า Curl
หลังจากครั้งสุดท้ายของเซ็ทแล้วเขาก็วางดัมเบลนั้น
ลงด้วยแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดที่แทบจะปริแตก
คล้ายกับมันจะทะลุผิวหนังออกมาให้ได้

เขาสูดลมหายใจยาวๆเพื่อเติมออกซิเจนเข้าปอด
พร้อมกับมองตัวเองในกระจกขนาดใหญ่ตรงหน้า
มองรูปร่างของตนที่ได้สลักเสลามาเนิ่นนานกว่าสิบปี
ยกข้อมือมาดูเวลาที่กดจับไว้มันผ่านไปแล้วเกือบนาที
สูดหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งแล้วก้มลงไปจับแกนลูกเหล็ก
เซ็ทสุดท้ายแล้ว เขาคิด ต้องเพ่งไปจนถึงจุดๆนั้น
"จุดอ่อนแรง" กล้ามเนื้อเริ่มทำงานหนักอีกครั้ง...

๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒

เด็กหนุ่มวัยก่อนสอบนายร้อยในชุดกีฬาครบครันยืนดูบาร์
ส่วนสูงของเขานั้นถือว่าสูงเอาการ ขนาดยืนแล้วเอื้อม
มือไปจับบาร์ได้แบบไม่ต้องกระโดดเลย ผิดกับหลายคน

แล้วเขาก็เอื้อมมือทั้งสองไปจับบาร์ในท่า pull up
คือคว่ำมือระยะมือกว้างกว่าช่วงหัวไหล่เล็กน้อยแล้วก็
ทำการดึงตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงจุดสูงสุดเค้าก็
แหงนหน้าเชิดขึ้นเพื่อให้ปลายคางของเค้านั้นเลยบาร์
ที่โหนขึ้นไปเชิงเป็นการนับจำนวนครั้งคล้ายการสอบฯ
ครั้นใกล้หมดแรงหรือในช่วงท้ายๆก็โหนพักครู่หนึ่ง
แล้วก็กระชากดึงขึ้นไปอีกหนึ่งถึงสองครั้ง
เขาทำอย่างนี้อยู่หลายต่อหลายเซ็ทแล้วเขาก็ออกไปวิ่ง

๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓๓

หูฟังนั้นได้ถูกเสียบตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้ รู้เพียงว่า
ไม่เคยเห็นเขาถอดหูฟังนั้นออกเลยตลอดเวลาที่เขามา
เขาเป็นชายหนุ่มถึงวัยกลางคน เวลามาของเขานั้น
ไม่มีเวลาที่ระบุได้แน่นอนว่าวันใดเวลาใด ไม่มีใครรู้

เขามาพร้อมกับกระเป๋าเป้หนึ่งใบ ซึ่งมีข้าวของเต็มใบ
ที่แน่ๆคือเขามาออกกำลังกายด้วยการยกลูกเหล็กเพียง
อย่างเดียว ไม่สุงสิงกับใคร จมอยู่กับเวลาที่จับอยู่บน
หน้าปัดนาฬิกาข้อมือ และ คลอนหัวไปตามเสียงเพลง
ที่เขาเปิดฟังในหูฟัง(มั้ง)เล่นจนจบชิ้นหนึ่งๆจึงค่อยละ
ออกจากอุปกรณ์นั้นๆ เพื่อมุ่งไปยังอุปกรณ์ถัดไป
เป็นอย่างนี้จนจบครบตามอุปกรณ์ที่ต้องเล่นในแต่ละวัน
เสร็จแล้วเขาก็ยืดเส้นเดินออกไป พร้อมหูฟัง...

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔

หญิงสาวที่เพิ่งผ่านวัยกลางคนมาสักระยะประจำอยู่ที่
เครื่องเคเบิ้ลแบบครอสโอเว่อร์ มันเป็นอุปกรณ์ประจำ
ที่เธอต้องมาเล่นทุกๆครั้งที่มาที่ห้องออกกำลังกายห้องนี้
ด้วยท่า เคเบิ้ล คิกแบ็ค เพื่อกระชับกล้ามเนื้อบริเวณ
ก้นให้งอนงามไม่หย่อนคล้อยไปตามแรงโน้มถ่วง

น้อยมากที่เราจะเห็นผู้หญิงที่กล้าเข้ามาในห้องออกกำลัง
กายที่มีแต่ผู้ชายเป็นส่วนใหญ่ โดยที่ไม่รู้จักกับใครมาก่อน
มันยิ่งทำให้ผมสงสัยไปอีกว่าทำไมเธอถึงกล้าได้ขนาดนั้น
อาจจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้แคร์สายตาที่จับจ้องมอง
ซึ่งแน่นอนว่ามีอยู่แล้ว หรือไม่ก็ ความต้องการที่อยากจะ
พัฒนาร่างกายตัวเองให้แข็งแรงมันมีมากกว่าความอาย

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

หนุ่มวัยรุ่นกล้ามขนาดมหีมา อายุไม่น่าจะเกินสามสิบ
คาดว่าน่าจะอยู่ในดงของลูกเหล็กมาไม่ต่ำกว่าสิบปี
เป็นอย่างน้อย เดินเข้ามาพร้อมสวัสดีทักทายคุยกับ
คนในห้องอย่างสนิทคุ้นเคยไม่ต่ำกว่า สี่ถึงห้าคน
เปรียบเหมือนว่าที่นั่นคือบ้านของเขาที่อยู่มานานโขแล้ว
คนรู้จักที่มาพบปะกันทุกวันกลายเป็นญาติไปโดยปริยาย

ผมเคยได้ยินขาประจำคุยกันว่าเด็กมันโง่ ปรับอุปกรณ์
ไม่เป็น ก็ได้แต่ยืนมองมัน เพราะว่าหมั่นไส้มัน
มันเล่นไม่ดูกาละเทศะ คือไม่ดูว่าคนที่เค้าเล่นอุปกรณ์
นั้นๆอยู่เล่นจนครบเซ็ทหรือยัง หรือยังใช้อุปกรณ์นั้นๆอยู่
ได้ยินเฉกเช่นเสียงนั้นออกมาจากกลุ่มกรอสซิบดารา
ประจำพื้นที่

๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖