ชิ้นเดียว

    ผมนั่งมองหมวกกันแดดใบเก่าที่คร่ำ
ไปด้วยเหงื่อไคลและริ้วรอยแห่งคราบของ
ความสกปรกจนหมักหมมมานานเกินกว่าจะ
จำวันที่มันเคยสะอาดสดใสได้

    อากาศร้อนและแสงแดดจัดเป็นสิ่งที่
ผมเองนั้นพบเจออยู่เป็นประจำ เนื่องจาก
หน้าที่การงานแทบทั้งหมดอยู่กลางแจ้ง
    และสิ่งที่ป้องกันไม่ให้ร่างกายสัมผัส
กับแสงแดดโดยตรงก็คือเครื่องแต่งกายที่
รัดกุม หนึ่งในนั้นก็คือหมวกที่มีผ้าคลุมถึงคอ

    ภาพผู้คนแถบตะวันออกกลางที่ต้อง
อาศัยอยู่ท่ามกลางแดดที่ร้อนจัดจนต้องโพก
ปิดร่างกายให้มิดชิดเหลือไว้เพียงแค่ช่องสำหรับ
มอง ก็คล้ายๆกันกับชุดทำงานประจำของผม

    ผิดกันก็เพียงแต่ผมอาจจะมองดูคล้าย
กรรมกรซะมากกว่าที่จะเป็นชาวตะวันออก
ที่การแต่งกายดูสะอาดสะอ้าน

    ที่น่าขันกว่าก็คือผมมักจะแต่งกายด้วย
ข้าวของชิ้นเดิมๆ เหตุเพราะว่าชอบใช้ของ
บางอย่างให้คุ้มค่าที่สุด ตามอายุของมัน
(ซึ่งบางอย่างก็มีหลายชิ้นเกินความจำเป็น
ไปมากโข)และชิ้นเดิมๆที่ว่านั้นก็มักจะซ้ำๆ
กันหลายวันซะด้วยสิครับ

    ของบางอย่างหลายๆท่านก็มีหลายชิ้น
ทั้งๆที่มันมีชิ้นเดียวก็ได้ เอาแค่ลำพังตัวผม
เองนั้นก็เรียกว่านับไม่ถ้วนก็ว่าได้

    ยกตัวอย่างเช่น ไฟแช็ค ซิปโป้ ที่ผม
ชอบสะสม คือสมัยก่อนที่นิ้วผมยังพัวพันไม่
ห่างจากก้นกรองทุกวัน สิ่งจำเป็นที่ต้องมีเพื่อ
สั่งสมบารมีความมีสไตล์(คิดเอาเอง)ก็ต้อง
เป็นไฟเช็คซิปโป้นี่แหละรวมเข้าไปด้วย
    อันหนึ่ง ก็ไม่ใช่แค่หลักร้อย แต่ก็ยังดี
ที่ไม่ไปซื้ออันล่ะหลายหมื่นบาท
    นับเข้าจริงๆก็อาจจะหน้ามืดได้ครับ
ปล่อยมันไว้แบบนั้นจะดีกว่า ให้เป็นของสะสม
ที่คอยย้ำเตือนได้ว่ามันมีค่าจริงๆหรือไม่
(หรือแค่คิดไปเอง)

    กลับมาที่เรื่องข้าวของชิ้นเดียวกันดีกว่า
ผมคิดว่าคนเรามักจะเห็นคุณค่าของสิ่งของ
หรือ ข้าวของที่อยู่กับเรานั้น ก็ต่อเมื่อของชิ้น
นั้นๆเราได้ใช้มันอยู่ประจำ อย่างเช่นเสื้อยืด
ตัวเก่ง ยีนส์ตัวประจำที่ไม่ค่อยอยากจะซัก
และเราอาจจะเห็นค่ามันมากทวีคูณเมื่อหามัน
ไม่เจอ หรือ มันได้หายไปจากชีวิต

    ส่วนอะไรที่หายไปแล้วเราไม่สามารถ
รับรู้ได้ หรือ หายไปก็ไม่ได้ทำให้เราเสียใจ
ผมคิดเอาว่าสิ่งๆนั้นก็ไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิต
เราสักเท่าไหร่
    บางอย่าง เวลาก็ช่วยลบเลือนมันไปจาก
ความทรงจำของเรา

    บางอย่าง แม้จะผ่านไปเนิ่นนานสักเพียง
ใด ก็ยังคงประทับอยู่ในใจ ไม่หายไปไหน

    บางครั้ง คนๆเดียวเท่านั้น ที่เรายอม
ให้เค้าอยู่ในใจตลอดไป