วันเสาร์ที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2569

ไม่มีชื่อเรื่อง(คิด)

 


ระหว่างที่กำลังนั่งศึกษา คอล์ด ซึ่งเป็นเอไอ
ที่กำลังโด่งดังอยู่จากรายการหน่ึงในยูทูป
ซึ่งตรงนั้นมีข้อความจากความคิดเห็นที่โผล่
แสดงมาผ่านสายตาให้อ่านพอจับใจความ
ได้ประมาณว่า

เขาอายุ 23 ทำงานราชการ
ใช้ คอล์ด ช่วยเหลือการทำงาน ทำให้มี
ประสิทธิภาพในการทำงานอย่างรวดเร็ว
อย่างน่าทึ่ง แล้วยังสัมทับมาอีกว่า ตัวนั้น
ได้รอการวัดผลงานรายปีเพื่อประเมินเพิ่ม
ขั้นของเงินเดือนเพิ่ม ซึ่งหากไม่เป็นไปอย่าง
ที่ใจนั้นหวัง ก็คงจะปล่อยให้คนที่เหลืออยู่
ในองค์กรนั้น ฝ่าฝันกันต่อไปเอง

พูดง่ายๆคือ เพิ่มขั้นให้น้อย กูจะลาออก

อ่านแล้วก็น่าใจหาย
อีกใจหนึ่งก็เข้าใจในความคิดของเขา
ความสามารถดี ทำงานไว ผลงานเป็นเยี่ยม
ย่อมคาดหวังการเติบโตไปหาสิ่งที่ดีขึ้น

อีกใจหนึ่งของผมก็คับแคบที่มองเห็นทัศนะคติ
การดำรงชีวิตว่า คิดได้เพียงนี้เอง
เฉกเช่นที่ผมเคยดำรงชีวิตมา

ผมเชื่อมั่นมาตลอดในเรื่องของความรู้
ผมพยายามบอกผู้คนที่พอจะรับฟังความคิด
ของผมได้ว่า เมื่อเรารู้แล้ว เราควรส่งต่อ
ความรู้ที่ได้รับมานั้น ให้คนอื่นๆต่อไป
อย่าเก็บงำสิ่งเหล่านั้นที่จะส่งเสริมหรือ
พัฒนาให้โลกของเราดีขึ้นได้ไว้กับตัว

แต่ก็ทำได้แค่คิดอยู่ภายในใจเพียงเท่านั้น
ความกล้าหาญที่จะไปสั่งสอนผู้อื่นในโลก
ออนไลน์นั้นเป็นศูนย์

ความเชื่อหนึ่งก็ยังบอกกล่าวกับตัวเองว่า

"สักวันหนึ่ง เขาคงจะโตพอและเปลี่ยน
ความคิดความอ่านที่เห็นแก่ตัวเหล่านั้น
ออกไป"

แล้วกลับมามองเห็นอีกมุมหนึ่งที่จะเสริมสร้าง
พัฒนายกระดับจิตใจให้กว้างและลึกกว่าการ
มองเพียงแค่ตัวเองอย่างที่พูด,คิดแล้ว
พิมพ์มันออกมา สู่พื้นที่สาธารณะ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น