"ความเคยชิน" เปรียบได้ดังคำลวงให้ย่ำอยู่กับที่
มันหลอกให้เราหลงไหลไปกับความสุขเพียงชั่วครู่
ราวกับว่าสุขนั้นจะอยู่กับเราไปนิรันดร์
ซ้ำยังฉุดเราไม่ให้เดินออกไปค้นหาคำถามที่ไม่เคยได้ตั้ง
มันกระชากเราให้จมลงไปในห้วงแห่งความเพ้อ
กลบเราด้วยมายาให้พ้นจากจินตนาการแห่งวัยเยาว์
ปรนเปรอเราด้วยรสหวานแห่งพิษของกระแสสังคม
และไสส่งเราสู่ความตายด้วยความว่างเปล่าแห่งชีวิต
โดยที่ไม่มีใครสามารถจดจำได้เพราะมัน "ความเคยชิน!"
ทุกๆวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมา
คุณบิดตัวแล้วหลับต่ออีกนิดให้ความคร้านด้วยความเคยชิน
หรือลุกออกจากที่นอนอย่างกระปี้กระเปร่าอยากใช้ชีวิต?
เราไม่สามารถมี "สติ" ใช้ชีวิตได้ตลอดเวลา!
เป็นสติสำหรับ "ความต้องการที่แท้จริงของจิตใจ"
ทุกๆวัน เราใช้ชีวิตอย่างมีสติเพียงแค่ไม่ให้เดินหกล้ม
ใช้เพียงแค่ถ่ายรูปอาหารให้ชัดก่อนทานเวลาหิว
ใช้สะกดคำพูดที่ผิดแบบเขียนบนหน้าจอสัมผัส
ใช้ตัดสินการกระทำของคนอื่นอย่างเตี้ยต่ำกว่าตีน
ทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ได้ยกย่องนับถือในความดีงาม ฯลฯ
นั่นคือส่วนหนึ่งของตัวผมเองเวลาไม่มีสติ
หากตอนนี้เรายังพอมีสติคิดได้บ้างขอให้มอง
ความต้องการที่แท้จริงของชีวิตให้ต่างไปจากเดิม
ลึกลงไปสู่ความไม่รู้ที่ยากเกินจะจินตนาการ
หยุดนิ่งพิจารณาความเป็นมาเป็นไปของชีวิต
เรื่องราวที่ผ่านมาในอดีต ปัจจุบัน ส่งผลไปสู่สิ่งใด
ตอบโจทย์ความต้องการของตัวเองได้หรือไม่
หากไม่ใช่ แล้วอะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่ต้องการ
โดยแท้จริง มากกว่าความเคยชินอย่างทุกวันนี้?
หากคุณพบเป้าหมายที่สำคัญในชีวิตของคุณ
ด้วยความรอบคอบของการคิดอย่างมีสติแล้ว
โปรดวางแผนการเดินทางสู่ที่นั้นด้วยความตั้งใจจริง
แล้วสิ่งที่ทำทุกๆวันจะไม่ใช่แค่ความเคยชิน
หากแต่เป็นความตื่นเต้นกระหายต่อเป้าหมาย
เป็นการลุกตื่นจากที่นอนอย่างสดชื่นกระปี้กระเปร่า
เป็นการตั้งสติก่อนใช้ชีวิตประจำวันในตอนเช้า
เป็นการเดินทางที่มีความหมายในชีวิต
ซึ่งมันมากกว่าความเคยชินแบบเดิมๆในชีวิต
ผมไม่รับรอง เพราะผมยังไม่ชิน
แต่อยากให้คุณลอง! เท่านั้นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น