ช่างเพ้อฝัน

บ่อยครั้งที่การเอนกายลงนอนเพื่อที่จะหลับไหล
ปล่อยให้ร่างกายได้พักผ่อนซ่อมแซมตัวเอง
แต่สติยังคงยึดแน่นอยู่กับความคิดที่ไม่ยอมปล่อย
มันยังไม่อยากจะหลุดลอยไปไหน ทั้งๆที่ใจเราไม่

ความคิดที่เพ้อฟันไปตามเรื่องราวของคนช่างฝัน
ซึ่งรู้อยู่แก่ใจว่ามันคงจะเป็นจริงไปได้ยาก
ยากกว่าการแอบตดในรถไฟฟ้าซะอีก หึๆๆ

จะว่าไปคนเราก็ช่างเพ้อช่างฝันกันเสียจริง
แม้ในยามตื่นก็ยังจะฝัน แสร้งทำไม่รู้กับความจริง
ทั้งๆที่ความจริงนั้น มันเป็นอย่างนี้มานานมาก
นานเกินกว่าเราจะคิดใส่ใจอยู่ตลอดเวลา

ก่อนที่ร่างกายผมจะเข้าสู่ภวังค์
ผมจินตนาการไปถึงสังคมที่เป็นธรรม เท่าเทียม
ผู้คนไม่เห็นแก่ตัวกันจนเกินไป เงินมีอำนาจน้อยกว่าจิตใจ
สังคมที่สงบ ร่มเย็น ทุกคนเคารพกันและกัน
ผู้ใหญ่ทำตัวน่ายกย่อง
ผู้ถือกฎ มีตราชั่งที่เที่ยงตรง ถูกต้อง โปร่งใส
ประเทศเราคงเป็นประเทศที่น่าอยู่ที่สุด

คิดๆๆ
จนเคลิ้มหลับไป