ความเหนื่อยเมื่อยล้าและความเครียด
ยังคงเกาะกินร่างกายและจิตใจอยู่ทุกวัน..
ไม่มีวันไหนที่ผมจะรู้สึกมีความสุขไปได้
ตลอดวัน และตลอดเวลา แม้ว่าจะไม่เกิดเหตุ
การณ์ใดๆที่มองดูว่าจะทำให้มันเกิดได้
แต่ความคิดเรานี่แหละครับ ที่ทำให้มันเกิด...
ผมพบว่าเมื่อผมยุ่งจนไม่มีเวลาให้มานั่ง
คิดเล็กคิดน้อยกับชีวิตและเรื่องราวต่างๆนาๆ
ที่ผ่านเข้ามา มันทำให้ชีิวิตและความคิดไม่หมก
มุ่นกับจินตนาการที่ก่อให้เกิดความทุกข์ซะมาก
กว่าการที่มีเวลาว่างแล้วไม่รู้จะทำอะไร
ไม่ใช่ว่าผมงานเยอะหรืออะไรหรอกครับ
ผมเพียงแค่จัดการกับเวลาที่ว่างลงจากงานๆ
หนึ่งที่อาจจะเสร็จเร็วกว่ากำหนด ด้วยการ
หางานอื่นที่ยังมีให้สะสางอยู่เข้ามาชิดต่อกันทัน
ที ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆให้เป็นนิสัยให้ได้
แล้วเวลาว่างที่ไม่รู้จะทำอะไรก็จะหายไป
การจดบันทึกยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ
สำหรับผม ผมจดบันทึกรายการสิ่งที่ต้องทำไว้
แทบทุกอย่างลงในสมุดบันทึก(แม้มันอาจจะดู
มั่วตั๋วไปหมด)และนำมาเปิดดูเป็นประจำ
ซึ่งมันทำให้ผมไม่หลงลืมหลายๆอย่างที่จำเป็น
ต้องทำไปครับ
เท่านี้ ผมก็จัดการกับความเครียดไปได้
เปลาะหนึ่งจากการว่างเกินไปแล้วไม่มีอะไร
ทำได้ครับ
วันนี้ขอฝากไว้เท่านี้ แล้วพบกันใหม่โอกาส
หน้า ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน สวัสดีครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น