My First Half

    สวัสดีครับ หลังจากที่ห่างหายไปหลาย
วัน มีเรื่องจะเล่าให้ฟังเยอะแยะเลยครับ
ช่วงเวลาที่หายหน้าหายตาไป ไม่ได้หนีไป
เที่ยวไหน หรือ งานยุ่งจนไม่มีเวลาหรอก
นะครับ ติดแค่กลับบ้านมาก็ง่วง และก็แอบ
ไปนอนเฝ้าคุณบัวที่ รพ. มาสองวันครับ

    เรื่องแรก เริ่มด้วยอาการบาดเจ็บ
ของร่างกายก่อนเลยละกันครับ เรื่องของ
เรื่องคือ ข้อมือข้างซ้ายของผมมีอาการปวด
เรื้อรังมาหลายสัปดาห์ ไปหาหมอฝังเข็ม
เพื่อให้กล้ามเนื้อคลายพร้อมกับทานยาก็
แล้ว พอทุเลาๆยาหมดก็เป็นอีกเหมือนเดิม
อาการปวดมันจะแบบว่ามันจี๊ดดดดดด
เวลายกอะไรหนักๆ หรือเวลาอุ้มคุณบัวนี่
ยิ่งชาแขนเข้าไปใหญ่ เลยทำให้ต้องไปพบ
คุณหมอสามรอบแล้ว ซึ่งรอบล่าสุดคือไป
ฝังเข็มมาเมื่อวาน(ยี่สิบเอ็ด)
คราวนี้ซื้อที่รัดข้อมือมาด้วย จะได้ไม่เผลอ
ไปยกอะไรหนักๆอีก ซึ่งคราวนี้ไม่หาย
ต้องไปกายภาพบำบัด เกินไปกว่านั้นก็ต้อง
ฉีดยาที่มีส่วนผสมของสเตียรอยด์ ผมข้าง
เคียงคือจะทำให้เส้นเอ็นเปื่อยได้
ซึ่งไม่อยากให้ไปถึงจุดนั้นจะดีกว่า
เกินกว่านั้นไปอีกก็ต้องผ่าตัดแหละครับ
คิดแล้วน่ากลัว ดูแลตัวเองดีๆต่อไปก่อน
ละกันครับ อย่าให้อาการมันหนักไปมาก
กว่านี้เลยเนาะ

    เรื่องที่สอง ยังไม่พ้นเรื่องเจ็บป่วย
เมื่อวันที่สิบแปด คุณบัวเริ่มตัวร้อน มีไข้ต่ำๆ
ยังไม่ได้ไปหาหมอ คิดว่ากินยาแก้ไข้ที่เหลือ
อยู่จากคราวที่แล้วก็น่าจะหาย แต่พออีกวัน
หนึ่งอาการกลับไม่ดีขึ้น แม่เขาก็เลยพาไป
หาป้าหมอ แล้วก็สั่งแอดมิดที่ รพ.กรุงเทพฯ
วันแรกคุณบัวนี่ซึมไปเลย อาจจะเพราะร้อง
ไห้เยอะไป จากการที่โดนเจาะเลือดเอย
กินยา ดมยา ฯ ซึ่งเวลาเราเห็นเค้าโดน
ดมยาก็อดสงสารไม่ได้ ร้องแทบปานจะขาด
ใจ หลับๆอยู่ก็ปลุกมาดมยาให้ได้
พออีกวันหนึ่ง แม่เค้าบอกหมอว่าไม่ต้องดม
ได้ไหม ก็ยังดีที่ไม่ต้องดม เพราะว่าอาการ
ดีขึ้นแล้ว เพียงแค่มีอาการอักเสบบริเวณ
ลำคอ นอนอยู่สองคืน ก็กลับบ้านได้
จริงๆรายละเอียดที่จะเล่าเยอะมาก
แต่ก็ง่วงแล้ว ไม่อยากให้ยืดยาวไปมากกว่า
นี้ ประเดี๋ยวจะไม่ได้เล่าเรื่องอื่นๆต่อไป

    เรื่องสาม งานก่อสร้างที่เราเป็นผู้
รับเหมา เมื่อเจอลูกค้าที่จู้จี้มากๆก็พลอย
จะทำให้ทำงานไม่มีความสุขกันเท่าไหร่
ไม่ว่าจะเป็นตัวเราเองหรือลูกน้อง
เจอลูกค้าแบบนี้ทีไรเป็นต้องมีเรื่องให้บ่น
กันทั้งวัน ซึ่งเราอยากจะแก้ปัญหานี้นะ
คิดไว้หลายกระบวนท่า เอาเป็นว่าถ้าเจอ
ลูกค้าที่จะให้สร้างให้แต่เรื่องมาก ผมจะ
ตีราคาสูงเอาไว้ก่อนเป็นค่าปวดหัว และ
ค่าดำเนินการที่ต้องละเอียดมากกว่าเดิม
มากๆ

    สุดท้ายก็ต้องเรื่องนี้แหละครับ
ฮาฟแรกของชีวิต(วิ่งที่งาน)
ก่อนหน้านี้เคยจบฮาฟที่สระบุรีด้วยตัวเอง
มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นตั้งใจจะจบส่งท้าย
ปี และก็จบได้จริงๆ แต่หลังจากจบนี่
ไม่อยากจะเดินไปไหนเลยจริงๆ
แต่พอจบครั้งนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้นครับ
อาการบาดเจ็บถือว่าน้อยๆมาก มีแค่อา
การเพลีย ติดต่อมาสักสามสี่วันเท่านั้นเอง
ทำให้ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกครับ
ไม่ว่าจะเป็นการซ้อม การเตรียมแหล่งพลัง
งานสำรอง การปฎิสัมพันธ์ต่างๆ และ
เป้าหมายในการวิ่งครับ หากความตั้งใจคือ
มาราธอน เมื่อวิ่งฮาฟได้ก็แสดงว่าเรา
ไปได้เกือบครึ่งทางแล้วครับ
(ผมยังไม่คิดว่าฮาฟเป็นครึ่งนะครับ เพราะ
ยิ่งกระเถิบระยะออกไปไกลเท่าไหร่
ความยากในการประคองร่างกายและจิตใจ
ไปให้ถึงยิ่งยากขึ้นไปอีก
และก็สัญญากับตัวเองแล้วครับ
ว่าจะต้องไปมาราธอนครับ

วันนี้ขอแค่นี้ก่อนครับ
สวัสดีครับ