วันที่ต้องออกนำ

    ผมไม่แน่ใจว่าหลายๆท่านเป็นอย่าง
ที่ผมเป็นไหม?

    ครั้งเมื่ออยู่ชั้นประถมผมถูกเลือก
(ใครไม่รู้เป็นคนเลือก)ให้มีหน้าที่ถือพาน
ในวันไหว้ครู ตอนนั้นรู้สึกว่าต้องมีสายตา
หลายสิบหลายร้อยคู่จ้องมองเราอย่างแน่
นอน ซึ่งบอกได้ตรงๆว่า มันเป็นความรู้สึก
ของเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ถูกยัดเยียดสิ่งที่
ตัวเองไม่ต้องการ และไม่เคยคิดที่จะ
ต้องการเลยด้วยซ้ำ

    แต่เหตุการณ์นั้นก็ผ่านไป ซึ่งผมเอง
ตอนนี้ก็จำรายละเอียดคราวนั้นแทบไม่ได้
แล้วด้วยซ้ำ และ อีกหลายเหตุการณ์
ที่ทำให้ตัวผมเองต้องรู้สึกประหม่า ไม่มี
ความมั่นใจในตัวเองหลงเหลืออยู่เลย
เช่นการออกไปทำกิจกรรมหน้าชั้นเรียน
การออกไปเผชิญต่อหน้าสาธารณชน ยิ่งทำ
ให้ความหวาดกลัว ไม่กล้าแสดงออกมัน
กล้าแกร่งกว่าความกล้าอย่างมากมาย

    หากเทียบกับการเล่น การกระทำ
เมื่ออยู่ในจุดที่เรารู้สึกปลอดภัย ไม่มีใคร
มาจ้องมองเรา ตัวผมเองนั้น ก็จะแทบระ
เบิดพลังแห่งความก๋ากั่นออกมาได้อย่าง
เต็มที่ ไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

    จนถึงคราวเติบใหญ่ขึ้นมา ก็ยังมีเรื่อง
ที่ต้องทำให้หวั่นใจอยู่ดี อย่างเช่นการที่ต้อง
ออกไปสร้างความสัมพันธ์ใหม่ๆ การดุ่มไป
ในที่ๆไม่เคยไปเพียงลำพัง มันทำให้ผมหวาด
หวั่น ไม่มั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย

    ซึ่งผมเองเพิ่งมารู้ว่า นี่มักเป็นอาการ
ปกติของคนทั่วไป ที่มักขวยเขินต่อส่ิงที่คิดว่า
แปลกปลอม ไม่คุ้นชิน จริงหรือเปล่า ผมไม่
แน่ใจ แต่คิดว่าเป็นแบบนั้น

    และเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆจวบจน
ปัจจุบัน อาการเหล่านี้ก็ยังคงอยู่ ไม่ได้หนี
หายตายจากไปไหน มันยังคงตามติดเป็นเงา
แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือ ผมมีประสบการณ์ความ
กล้าเพิ่มขึ้น กล้าที่จะตัดสินใจ กล้าที่จะเดิน
ออกจากพื้นที่ปลอดภัย เพราะรู้ว่าตรงนั้น
มันก็ไม่ได้อันตรายสักเท่าไหร่ หรือ ไม่ก็
ทุกอย่าง ผมล้วนคิดไปเองในแง่ลบทั้งนั้น
มันจึงทำให้ความกล้าที่จะลงมือทำอะไรใหม่ๆ
มีความแข็งแกร่งขึ้น กล้าที่จะตัดสินใจมากขึ้น
โดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะจับตามอง
เพราะจริงๆแล้ว ไม่มีใครเค้าคิดจะจับผิด
อะไรเราแบบนั้นหรอก
เราต่างคิดกันไปเองทั้งนั้น....

    มันจึงทำให้ผมเริ่มตัดสินใจอย่างฉับไว
มากขึ้นในวันนี้ วันที่คิดว่าต้องกลายเป็นผู้นำ
มิอย่างนั้น ก็ต้องเล่นเป็นผู้ตามไปจนตาย