ความเห็นที่ไม่ต้องแสดงออก

    พูดไปสองไพเบี้ย คือคำที่ผมเองนึกได้
ณ เวลาที่มองเห็นสิ่งที่ผมไม่เห็นด้วยและไม่
อยากที่จะเสนอความคิดเห็นใดๆ

    บางครั้งการที่เราพูดอะไรออกไปด้วย
ความหวังดี กลับกลายไปก่อให้เกิดความขัด
แย้ง หรือ ความไม่สบายใจแก่อีกฝ่าย
ทั้งๆที่เราเองนั้น ก็พูดออกไปด้วยความหวังดี
และความ(ที่เราคิดว่า)จริง....

    และอีกบางครั้ง ที่เราสะกดคำพูดไว้
ไม่ให้วิ่งออกไปก่อนสัญญาณเริ่ม จนหลายต่อ
หลายคำพูดจากคนอื่น ได้แซงหน้าไปหมด
แล้ว เราก็ยังไม่ปล่อยมันออกไป กลับทำให้
เหตุการณ์ทั้งหมด ดูดีกว่า(อย่างน้อยก็สำหรับ
เรา)ไม่ทำให้เรือล่มได้มากกว่า และยังมี
บทให้ผู้อื่นได้สนทนาอย่างรื่นหูกันต่อไป

    และการที่ออกเสียงแค่ภายในใจ ก็
ถือว่าเป็นการแสดงออกอย่างหนึ่ง ที่ไม่ต้อง
แสดงออกมาก็ได้

    ไม่ใช่ว่าอยากจะอมพะนำ อำภูมิเอา
ไว้ไม่ให้ใครรู้วิชา หรือ ความรู้สึกอะไร
หรอกครับ ส่วนใหญ่ผมถือแค่ว่า ผมนิยมฟัง
มากกว่าพูดเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าอมไว้
พูดเฉพาะเรื่องที่มีประโยชน์และมันออกมา
จากประสบการณ์จริงๆ ดีกว่าจะไป
ประสมโรงเรื่องไม่เกี่ยวกับตัวเองครับ