หากชีวิตเปรียบเหมือนการเดินเท้า
ผมเชื่อว่าหากเราเลือกพื้นที่ของการเดินของ
เราได้ ส่วนใหญ่เราคงจะเลือกเดินไปบนพื้น
หญ้าอันนุ่มนวล ไม่มีอะไรมาทิ่มแทง หรือตำ
เท้าให้เจ็บ มากกว่าที่จะไปเดินในป่าอันรก
ชัฎ มากมายด้วยขวากหนามและอุปสรรคต่างๆ
แต่ลองมองย้อนไปในความเป็นจริงแล้ว
เราต่างก็รู้ดีว่า ส่วนใหญ่เราล้วนอยู่ในป่า
ที่เต็มไปด้วยอันตรายสารพัด ไม่มีพื้นหญ้านุ่ม
นวลในจินตนาการให้เดินเล่น มีเพียงแค่ตัว
เราเองกับปัญหาที่รุมเร้าเข้ามารอบด้านเต็ม
ไปหมดซึ่งเราเดินผ่านมันมาไม่รู้กี่ป่าต่อกี่ป่า
แล้วแต่ก็ยังไม่เคยพบพานสนามหญ้าแห่งนั้น
ที่เฝ้าใฝ่ฝันไว้
การก่อเกิดคำถามที่ชวนสงสัยระหว่าง
การเดินทางของเรา ใยเราจึงพบเจอแต่
อุปสรรค เหตุใดทางของเรามักลำบากกว่า
เพื่อนร่วมทางที่เรามองดู และทำไมป่าช่าง
โหดร้ายกับชีวิตของเราแบบนี้
คำถามเหล่านี้ทำให้ผมได้หยุดคิดและ
ลองพิจารณาการเดินที่ผ่านมาของตัวเอง
และจึงคิดไปว่า สมมติทุกอย่างเริ่มต้นที่ความ
คิด เริ่มต้นที่การตั้งคำถามกับตัวเอง เริ่มต้น
ที่มุมมองของเราต่อสิ่งเหล่านั้น
ผมเคยคิดว่าการกระทำบางอย่างนั้นยาก
เกินกว่ามือกับสมองน้อยๆของผมจะทำได้
ผมเคยหวาดกลัวกับการแสดงออกบางอย่าง
ผมเคยไม่กล้าเผชิญกับความผิดที่ตัวเองได้ก่อ
ซึ่งทุกอย่างล้วนเกิดจากความคิดที่ผมคิดว่า
มันยาก มันน่ากลัว มันต้องเจ็บปวด ที่จะทำ
สิ่งต่างๆเหล่านั้น มันจึงทำให้ผมวนเวียนอยู่
ในอ่างปลาที่แสนแคบ
ผมจึงได้คิดต่อไปว่า อะไรที่ทำให้ผมได้
เดินทางมาถึงจุดๆนี้ ณ ปัจจุบันนี้ และคำตอบ
ที่ผมได้ตอบกับตัวเองก็คือ ผมมักจะตัดสินใจ
เลือกหนทางที่เจ็บปวด ทุกข์ทรมานในการเดิน
มากกว่าที่จะเลือกเดินในหนทางที่แสนจะสบาย
ผมผ่านป่ารกมาหลายป่า บางครั้งอาจจะมอง
เหมือนแสนง่ายต่อการเดิน แต่ยิ่งเดินเข้าไป
ไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบแต่ขวากหนามและป่าไผ่
บางที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยทากที่แสนดุร้าย
มันจึงทำให้ผมไม่เป็นคนที่ย่อท้อเมื่อพบเจอกับ
ทางตัน ลงนั่งสมาธิสักครู่ พิจารณาความเป็น
ไปและการตัดสินใจใหม่ๆก็จะเกิดขึ้นกับการ
เดินอีกครั้ง
ผมไม่ได้เฝ้าถวิลหาถึงสนามหญ้าที่อ่อน
นุ่ม ผมไม่ได้อยากจะไปนอนเอกเขนกไปกับ
กองความสุขที่ได้แต่สั่งการ ตอนนี้ผมกำลังมอง
หาป่าใหม่ๆที่อยากจะตลุยเข้าไป พร้อมกับ
อุปกรณ์ที่จำเป็นที่เก็บมาได้ระหว่างทาง ลับมีด
ให้คม เตรียมรองเท้าให้ดี แต่งกายให้รัดกุม
การเดินป่าของผมเริ่มจะสนุกอีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น