หลายวันก่อนผมสังเกตุเห็นรถยนต์ของ
รุ่นน้องที่เคยคุยๆกันฉันพี่น้องอยู่พักใหญ่
แล่นผ่านหน้าไปด้วยอาการแปลกๆจน
แทบจะตกไหล่ทาง แต่ก็ยังดีที่ดึงรถกลับ
มาสู่เส้นทางจราจรปกติได้
จึงคว้าโทรศัพท์กดข้อความไปถามไถ่
คำตอบเกินคาดเดาอย่างร้ายแรงก็ปรากฎ
"อย่าเสือก"
ผิดวิสัยอย่างจัง เท่าที่รู้จักกันมาหลายปี
นับครั้งได้ที่ผมจะได้ยินถ้อยคำหยาบคาย
หลุดออกมาจากริมฝีปาก
ผมจึงอนุมานได้ว่า คนที่พิมพ์กลับมานั้น
อาจจะไม่ใช่คนเดิม หรืออาจจะกลายเป็น
คนละคน
อาจจะเป็นแฟนของเธอที่กำลังมีปากเสียง
อยู่ในช่วงห่วงข้าวของที่คิดว่าต้องเป็นของ
ตัวเองไปนิจนิรันดร์
ความรักหนอ ทำให้คนเรามืดบอดตามัว
ได้ไม่เว้นวัยจริงแท้ อย่าว่าแต่วัยเยาว์
วัยรุ่นทั้งหลายเลย ที่เห็นเป็นข่าวแล้ว
อายุเกินครึ่งคนไปก็เจอความรักความต้อง
การเหล่านี้แหละ หลอกล่อให้คนเรานั้น
เดินไปสู่หนทางที่เสื่อมเสีย และสร้างความ
เสียหายให้แก่ชีวิตได้
ผมหยุดความคิดกลับมาทำงานต่อ
แต่ความคิดมันไม่หยุดตาม คำด่าทอยังคง
ตามติดฝังแน่นอยู่ พอเปลี่ยนไปคิดเรื่องอื่น
สักพัก คำนั้นที่ยังคงฝังใจก็จะดังขึ้นมาอีก
ด้วยความไม่เข้าใจ
ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนกับ
คำด่าว่า กับเรื่องราวต่างๆที่ตัวเองได้ทำ
ผิดพลาดลงไป
ผมพยายามคิดไปถึงเรื่องราวเก่าๆที่เป็น
แบบเดียวกันนี้ คือ ท้ายที่สุด เรื่องราว
เหล่านี้มันก็จะถูกลืม ลบเลือนไป อย่างไป
ใส่ใจอะไรกับมันเลย
จนกระทั่งมีข้อความจากรุ่นน้องส่งกลับมา
ขอโทษขอโพย อธิบายว่าจะส่งให้ข้อความ
ที่ว่านั้นให้ "เพื่อน" แต่ดันกดส่งมาให้ผม
แทน ผมตอบรับคำ ไม่ว่ากระไรต่อ
คำด่าหายไป
ความคิดอื่นแทรกเข้ามาแทน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น