ตัดทิ้งสิ่งไร้ประโยชน์

    วันหนึ่ง ผมมองสิ่งรอบกายที่รายล้อม
อยู่เต็มไปหมดพร้อมกับปัญหาที่ว่าจะจัดการ
กับสิ่งเหล่านี้อย่างไร?

    ข้าวของมากมายที่ถูกสะสมมาอย่าง
ยาวนาน บางอย่างขาดการดูแล บางสิ่ง
ชำรุดไปตามกาลเวลา ไม่สามารถนำกลับ
มาใช้ใหม่ได้แล้ว แต่มันก็ยังคงอยู่ ณ ที่แห่ง
นั้น ราวกับว่ารอการกลับมาของเจ้าของ
ผู้มีใจที่จะดูแลมันเหมือนครั้งแรกที่มันได้
ก้าวเข้ามา ณ ที่แห่งนี้...

มันรอแล้ว รอเล่า เวลาผ่านไปอย่างไม่รู้
ชะตา ได้พัดพาเอาความกระตือรือร้นที่จะ
ดูแลห่างหายไป ฝุ่นจับตัวหนาหากอยู่ภาย
นอก แห้งกรอบพุพังหากตากแดดฝน
สิ่งที่ดูมีความหมายกลับหมดสิ้นในตัวเองไป
เพียงแค่ขาดการเอาใจใส่

    การเริ่มลงมือรื้อบางทิ้งมักเสียดาย
หลายครั้งผมทิ้งไม่ลง อยากเก็บไว้ให้เป็น
เครื่องเตือนความทรงจำ แต่ความทรงจำ
ผมมันเยอะซะเหลือเกิน บางอย่างไม่ต้อง
จำก็ได้ เพราะจริงๆแล้วมันไม่จำเป็น

  ฉนั้นการจัดบ้านเป็นประจำให้มีแต่ของที่
"ได้ใช้" อย่างเป็นประโยชน์ ช่วยทำให้
ผมไม่ต้องมานั่งปวดหัวจัดการกับข้าวของ
ที่เยอะเกินความจำเป็นไปมากๆ

    เฉกเช่นเดียวกันกับจิตใจ
หากแต่เอาความคิดเดิมๆเก่าๆที่ไม่ได้ให้
ประโยชน์ใด ซ้ำยังให้โทษ มายึดติดไว้
ก็รังแต่จะก่อให้เกิดความเครียดในใจ

ความเป็นระเบียบในใจ หรือความเป็นระ
เบียบทางความคิดนั้นเป็นสิ่งทีสำคัญมาก
พอๆกับการจัดบ้านให้เป็นระเบียบเชียวครับ
บ้านสะอาด เป็นระเบียบน่ามอง น่าพักผ่อน
ความคิดจิตใจบริสุทธิ์ ปราศจากความหมอง
มัว ย่อมแจ่มใส ร่าเริง ทำการใดก็จะประ
สบแต่ความโชคดี

    เคลียร์บ้าน เคลียร์จิต
มีน้อยแต่ได้ใช้ประโยชน์ ดีกว่ามีมากมาย
แล้วกองไว้ ไม่ได้ใช้ รอวันพัง ผมคิด
แบบนั้น ตัดใจทิ้งสิ่งไร้ประโยชน์....