ทำยังไงให้ถึง

ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดีกับข้อความที่จะเขียน
ลงไปต่อไปนี้ ซึ่งตอนเขียนนี้ก็ไม่ได้มีการ
วางแผนไว้ (ทุกทีก็ไม่ได้วางครับ)
เพียงแต่อยากจะบันทึกลงไปให้ฝังจำ และ
ทบทวนความเข้าใจของตัวเองเกี่ยวกับสิ่ง
ที่กำลังดำเนินไปต่อจากนี้

    แน่นอนว่าเราทุกคนล้วนมีเป้าหมายใน
การดำรงชีวิต ซึ่งรู้ตัวบ้างและไม่รู้ตัวบ้าง
ปะปนกันไป จุดมุ่งหมายเราหลักๆก็คือการมี
ชีวิตรอดปลอดภัยจากอันตรายต่างๆ
ขยับไปเป็นการมีชีวิตที่ดีขี้น โดยการมีงาน
ทำเพื่อหารายได้เข้ามาหล่อเลี้ยงชีวิต
ไต่เต้าไปสู่หน้าที่การงานที่มั่นคงกว่า มีราย
ได้มากกว่า เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ คล้ายๆกัน
บ้างอาจจะหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ซึ่งเรา
เรียกว่าทางธรรม แต่ก็ยังมีลำดับขั้น มีตำ
แหน่งให้ไขว่คว้ามาครองกันอยู่ดี

ซึ่งเป้าหมายของแต่ละคนนั้น ปลายทางย่อม
แตกต่างกันออกไป บางคนมีเป้าหมายอยู่ใน
ใจ บางคนลืมตาใช้ชีวิตไปเรื่อยๆและเสาะ
แสวงหาความหมายของชีวิตไปตามอารมณ์
ต่างๆที่คิดว่าอาจจะนำทางไปสู่ความหมาย
บางอย่างของชีวิตได้ บางคนเอาจริงเอาจัง
กับชีวิต ปักธงอย่างเด่นชัดในการกระทำ
และมุ่งมั่นข้ามส่ิงกีดขวางทุกอย่างเพื่อไปเอา
คว้าธงนั้นมา

และวิธีการของการกระทำระหว่างทางนั้นๆ
จะบ่งบอกว่าใครบางคนนั้น คนไหนจะเดิน
ทางไปถึง มิใช่ว่าความคิดใครมีแค่ไหน
กลับเป็นว่าอาจจะเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ได้ทำ
เป็นประจำทุกวันทำให้ไปได้ไกลกว่าความคิด
ดั่งเช่นการที่เราคิดว่าเราไม่มีทางที่จะออก
เดินให้ถึงหมื่นกิโลเมตรหรอก เราก็จะไม่เดิน
อาจจะเพราะไม่รู้ว่าจะเดินไปทำไม
หรือ มันไกลเกินไป เราไปไม่ถึงหรอก

แต่บางคน เดิน วันละก้าวก็ยังเดิน เดินทุกวัน
และสักวัน วันนั้นก็จะมาถึง....