บทระลึก นึกไม่ออก

    ผมเจียดเงินที่ได้มาแต่ละวันเอาไว้
ส่วนหนึ่ง เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการศึกษา
และสร้างประสบการณ์สังคมเมื่อตอนที่ผม
ได้ใช้ชีวิตอยู่รอบๆรั้วมหาวิทยาลัย

    ผมพยายามหาร้านขายบุหรี่แบ่งขาย
ที่ต่อต้านคำสั่งของรัฐบาล เพื่อแบ่งเบา
ภาระที่ต้องจ่ายไปในแต่ละวันให้น้อยลง
แทนที่จะเก็บเงินซื้อบุหรี่ให้ได้เป็นซองๆ
ซึ่งผมคิดว่ามันเปลืองซะมากกว่า

    การที่เราจะประหยัดมิกเซอร์ได้
เราทุกคนล้วนรู้จักค็อกเทลส์เวอร์ชั่นบ้านๆ
หรือไม่ก็ยาดองโหลฝาแดงที่แถมน้ำใบเตย
มาให้พอจิบล้างปาก

    กัญชานั้นเป็นเรื่องน่าอับอายในครั้ง
แรกที่ต้องกอดขาใครก็ไม่รู้ข้างๆกองอ้วก
อันมโหราฬ และหลังจากนั้นก็ค่อยกลาย
เป็นเพื่อนกันอย่างยาวนาน และตลอดไป

    เหล้าหวานๆมีอยู่จริง และเบียร์ก็ไม่
ขมเสมอไป หลังจากออกกำลังกายมาอย่าง
หนักหน่วง และ เงินในกระเป๋ามีพอสำหรับ
ที่จะรื่นเริงกับมันได้เกินเที่ยงคืน

    หยิบกล่องเหล้าอย่างมั่นใจ และให้ประ
คองตูดกล่องเอาไว้ด้วย มิเช่นนั้นน้ำตาอาจ
จะนองหน้าเมื่อเห็นเหล้านั้นนองพื้น

    ความเมาทำให้คุณนอนได้ทุกที่ แม้ผี
จะดุแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำให้กลัวได้

    หากคุณปฏิเสธข้อสงสัยที่เป็นจริง คุณก็
จะต้องหลบๆซ่อนๆข้อเท็จจริงนั้นไปตลอด
สู้ยอมรับอย่างเปิดเผย และรับผิดชอบต่อการ
กระทำซะยังดีกว่า บอกความจริงไปเลยครับ
"ผมเป็นเกย์" (กุล้อเล่น)