รักที่จากลา

    ขอบอกก่อนเลยว่าผมนั้นไม่ถนัดเรื่อง
ของความรักเอาเสียเลย
และการที่ผมจะมาเขียนเรื่องของความรัก
นั้น ก็คงจะเป็นการนำแค่บางแง่มุมที่ได้พบ
เจอมาบอกเล่าเท่านั้นเอง
เพราะส่วนใหญ่แล้ว ต่างก็มีความรักเป็น
ของตัวเอง ซึ่งก็จะแตกต่างกันไปตามประ
สบการณ์ที่ได้พบเจอมา เอาเป็นว่าวันนี้จะ
มาคุยกันเฉพาะแง่มุมของผมละกันครับ
หากท่านใดไม่เห็นด้วยก็ต้องขออภัยครับ

    แรกเริ่มเดิมที ผมเป็นคนที่เสียใจกับ
เรื่องราวต่างๆน้อย แต่ก็มีบ้างพอประมาณ
เช่นการสูญเสียสิ่งที่รักอะไรไป ก็ทำให้เสีย
ใจอยู่ประมาณนึง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร้องไห้
ฟูมฟายอะไรตามประสาผู้ชายส่วนใหญ่ครับ
หากมีก็อาจจะนับครั้งได้ มันก็เลยอาจจะทำ
ให้ดูว่าผมเป็นคนเฉยๆ และไม่ค่อยมีอารมณ์
อะไรสักเท่าไหร่มั้ง

    กลับเข้ามาที่ประเด็นเรื่องของรักที่เรา
มักจะสูญเสียมันไปดีกว่าครับ
    การสูญเสียสิ่งที่รักนั้นไม่ได้หมายถึงคน
ที่เรารักอย่างเดียวนะครับ มันอาจจะหมาย
ถึงข้าวของ เครื่องใช้ รถยนต์ สัตว์เลี้ยง
อะไรก็แล้วแต่ ที่เรารัก อยากจะถนุถนอม
เอาไว้ ด้วยความกลัวว่าวันหนึ่งเราจะสุญ
เสียสิ่งเหล่านั้นไป (ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้)

    หากคิดตามหลักเกณฑ์ของธรรมชาติ
จริงๆแล้ว ก็จะพบว่าไม่มีสิ่งใดคงอยู่ไปตลอด
กาล แม้กระทั่งหินที่แกร่งที่สุด และฝังอยู่ใต้
ดินลึกที่สุด ห่างไกลผู้คนมากที่สุด ก็ยังมีวันที่
จะสลายไปได้เช่นกัน
    ฉนั้น ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เรารักหรือไม่
สิ่งๆนั้นย่อมมีอายุขัยของมันอยู่ครับ ซึ่งเราก็
มิอาจทราบได้ว่า ช่วงอายุขัยของแต่ละสิ่ง
นั้น มันยาวนานแค่ไหน จวบจนกระทั่งมันได้
จากเราไปอย่างถาวร

    สิ่งสำคัญในเรื่องนี้ก็จะอยู่ที่ความรู้สึกของ
เรา ว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเรื่องการจากลา
เราโหยหาคร่ำครวญ ร้องไห้เพื่อให้สิ่งๆนั้น
กลับมา หรือเสียใจในการที่ยังไม่ได้ทำอะไร
เมื่ออยู่ด้วยกัน ในขณะที่รับรู้ว่าสิ่งๆนั้นได้จาก
ไปแล้ว เราเป็นอย่างไร และเราจัดการกับ
ความรู้สึกของเราอย่างไร
    ทุกคนล้วนมีอารมณ์เป็นของตัวเอง
คุณชอบอารมณ์ไหน? คุณเท่านั้นที่ตอบตัวเอง
ได้ดีที่สุดครับ

    และท้ายที่สุดนี้ หากผมจากไป ก็ขอให้
ท่านที่ได้ผ่านเข้ามาอ่านบันทึกนี้รู้ไว้ว่า ผมมี
ความสุขทุกครั้งที่ได้เขียนบันทึก และขอขอบ
คุณทุกๆท่านที่ได้ติดตามอ่านเรื่อยมา
แม้ว่ามันจะมีประโยชน์นิดๆหน่อยๆสำหรับผู้อ่าน
ก็ตาม แต่ผมก็ยังมีความสุขที่จะได้เขียนต่อไป

    แล้วเราจะพบกันใหม่ครับ
สำหรับวันนี้ ขอกล่าวคำอำลา สวัสดีครับ

ปล.แด่กาโม่น้อย ผู้ล่วงลับ