ความผิดพลาดอย่างแรกเลยคือ วันนี้เป็นที่เก้าสิงหาคม
สมองมิได้ตระหนักรู้วันเวลาที่ถูกต้องมาซักระยะ
ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไร
สันนิฐานได้ว่า....
หนึ่ง ทำงานแทบทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดเสาร์อาทิตย์
(ซึ่งหยุดงานกลับไปบ้านพ่อแม่เดือนละสองครั้ง กลางเดือนและสิ้นเดือน)
สอง สมองหลงลืมกับสิ่งที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจ และ ไม่ค่อยได้ใช้
(หากเป็นสมัยที่ทำงานห้าวันจะรู้วันเวลาเป็นอย่างดี เพราะเดี๋ยวก็ถึงวันหยุด)
เอาล่ะ ผิดพลาดแล้วก็ปล่อยมันไป ผมไม่กลับไปพิมพ์แก้ไขหรอก
มันผ่านมาไกลเกินไปแล้ว เป็นซังค์คอสไปแล้ว
ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาพิมพ์อะไรอีก?
อาจจะเป็นคำถามที่รู้สึกแปลกเมื่อสังเกตุว่าบล็อคถูกปล่อยทิ้งเฉยไว้นานมาก
นั่นนะสิครับ ขออ้างว่าผมอาจจะไม่ใช่นักเขียนจริงๆจังสักเท่าไหร่
ทำอะไรก็เห่อเป็นพักๆไปตามกระแส หรือ ตามอารมณ์
เมื่อไหร่อยากทำทุกวันก็ทำได้
เมื่อไหร่อยากจะทิ้งก็ละมันไปซะเฉยๆ
ที่วันนี้ได้มาพิมพ์เหตุเพราะว่า ได้ตื่นเช้า(กว่าปกติเล็กน้อย)ราวตีห้าสิบนาที
ได้อ่านหนังสือ(ลมหายใจมหัศจรรย์)แล้วก็ดันมีความคิดว่าอยากเขียนอะไรบางอย่าง
ได้เหลือเห็นเวลา(แต่ไม่เห็นวันที่)แล้วคิดว่าพอเหลือที่จะบันทึกอะไรลงไปบ้าง
เท่านี้แหละครับ
บางครั้งคนทำก็ทำอะไรไม่ค่อยมีเหตุผลหรอก
อารมณ์ล้วนๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น