เมื่อความคิดและจิตใจถูกทำให้แปรเปลี่ยนไปโดยสารบางชนิด
ในห้วงความคิดขณะที่สภาพร่างกายปฎิเสธต่ออาหารในกระเพาะจนถูกขับออกมา มันถูกปรับเปลี่ยนให้แตกต่างไปจากเดิมมากมาย
หากไม่เคยประสบพบเจอก็ไม่มีวันรู้ คำๆนี้ยังคงเป็นจริง
จริง ตามสภาวะรับรู้ตามสถานการณ์
ณ เวลานั้นผมจึงลองกำหนดว่าตนเองต้องไม่ปล่อยให้ความง่วงเข้าครอบงำจนหลับใหล และ เพ่งไปที่ลมหายใจ รับรู้ถึงความคิดที่เกิดขึ้น ดับไป ตลอดเวลา
ร่างกายนิ่งไร้การเคลื่อนไหวดั่งหลับใหลในท่านั่ง เพียงเท่านั้น แล้วปล่อยให้เวลาไหลผ่านไป เท่าที่อยากให้มันเป็น
ผมไม่รู้ว่าสมาธินั้นเกิดขึ้นหรือไม่ รู้เพียงว่ามันสุขสบายกว่าลืมตามารับรู้เรื่องราวมากมายบนโลกมนุษย์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น