มารยาท

 

แม้นตัวกระผมเองจะมิได้ถูกบ่มเพาะในเรื่อง

ของกิริยามารยาทมาอย่างดี อย่างน้อย

สำหรับเรื่องบางเรื่อง พ่อแม่ ก็พยายาม

สั่งสอนให้เห็นใจผู้อื่นอยู่บ้าง จึงกลายเป็น

คนที่พอจะมีอุปนิสัยเข้าขั้นเกรงใจผู้อื่น

เห็นสิ่งที่มีผลกระทบต่อส่วนรวมอยู่บ้าง

แม้เกล็ดเล็กเกล็ดน้อยก็จะพยายาม

ไม่ว่าจะเป็นการเดินแบบเงียบเชียบ

ซึ่งกระทำบ่อยมากยามย่องออกจากบ้าน

กลางดึก (อันนี้สมัยวัยรุ่น)

การไม่ก่อกำเนิดแสงให้แยงคนนอนแล้ว

เปิดปิดประตูให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้ใครรู้

ว่าเข้าบ้านมาดึกแค่ไหน ฯ

แต่สำหรับบางคนก็ไม่ได้ถูกสอนมาแบบนั้น

มันเป็นวันธรรมดา ฟ้าจางจากเมฆครึ้มที่

ปล่อยหยาดฝนมาตลอดบ่าย

บรรยากาศโพล้เพล้จวนมืดมิดหน้าร้านอาหาร

เจ้าประจำ

โตโยต้ารุ่นใหม่ อาจจะเป็น โคโลร่า คลอส

หรือ ยาริส คลอส ไม่มั่นใจในเรื่องนั้นนัก

ถอยเข้าซองตรงข้ามร้านหันหัวมองมา

นานนับปีสำหรับความทุกข์ที่เกิดขึ้นเพียงแวบ

มันยังคงเป็นเรื่องจริงทุกเมื่อเชื่อวัน

โตโยต้าเจ้ากรรมคันนั้นติดเครื่องอยู่ในซอง

หันหน้ามองมาพร้อมกับไฟหน้าที่เปิดคาไว้

แน่นอนว่าสำแสงของรถรุ่นใหม่มีเส้นคัตออฟ

ให้มองรู้ว่าไฟนั้นสองมาเพียงข้อขาของคน

ที่นั่งอยู่ด้านหน้า

หารู้ไม่ว่าเศษเสี้ยวของโมเลกุลแสงจาก

แหล่งกำเนิดฟุ้งกระจายกลายเป็นคลื่นวิ่งมา

กระทบตาคนตรงหน้าได้อีกมากมาย

ผมทนทรมานยาวนานมากกว่าห้านาที

พยายามไม่หันไปทางนั้น แต่ก็คลับคล้ายว่า

ถูกบังคับมิให้ชีวิตต้องหลีกหนีเรื่องอะไร

เหล่านี้ได้พ้นทาง

มันยังคงสะท้อนสิ่งนั้นนี้ราวกับถูกคำนวณมา

อย่างดีกระทบชิ่งสามสี่ทอดแล้วก็โป๊ะเช๊ะ

เข้าแล้ว ตามึง

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับผมไม่บ่อย

ส่วนมากจะเดินออกไปต่อย ถุย

ส่วนมากจะก้มหน้าก้มตารับกรรมไป

ไม่บ่นหรือแสดงท่าทีอย่างไรกับเหตุการณ์

เพียงแค่คิดว่า นั่นคือ มารยาทพื้นฐาน

ที่คนเราควรจะมีหรือถูกสั่งสอนมาหรือไม่

หกเจ็ดนาทีผ่านไป คนขับดับเครื่องเปิดประตู

ลงจากรถมา กล่าวทักทายภรรยาผมด้วย

หน้าตาชื่นบานแล้วเดินไปนั่งโต๊ะด้านข้าง

เรามองหน้ากันยิ้มรื่นในอกที่ช้ำตรม

หลังนินทากันอยู่ยาวนาน....