เล็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

บางครั้งการใช้ชีวิตที่แสนธรรมดาก็มีเรื่องพาให้อารมณ์เสีย
หงุดหงิดอยากจะบ่น แต่ก็ไม่รู้จะบ่นให้ใครฟัง
เพราะดันหงุดหงิดตัวเอง เลยต้องเป็นภาระผู้อ่าน ฮ่าๆๆ

ตื่นเช้ามาทำนู่น ทำนี่ไปเรื่อยตามประสาคนตั้งใจว่างงาน
กินข้าว อาบน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า (เรียงตามนี้จริงๆครับ)
เสร็จสรรพจับคอมนึกเรื่องเขียน แต่มาสะดุดกับเล็บมือ
มันถูกละเลยมาครึ่งเดือนได้มั้งครับ จนมันยาวออกมา
พอที่จะฝังเศษดินฝุ่นไคลให้ดำคาติดอยู่ได้

จะพิมพ์คีย์บอร์ดแต่ล่ะที ต้องจิ้มลงไปด้วยความไม่มั่นใจ
เล็บสัมผัสกับแป้นแล้วมันรู้สึกลื่นๆคอยจะเลื่อนหลุด กดไม่ติด
พาเอาความไม่สบอารมณ์มาเยี่ยมบ้านเยือนเรือนบ่อยครั้ง
แต่ก็งงกับตัวเองนะครับ ทั้งๆที่รู้ว่าตัดซะก่อนค่อยมาพิมพ์
เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย แต่ก็ไม่ทำ

คล้ายๆกับกินเหล้าเมา เป็นอันตรายมามากมาย
ตื่นมาร่างกายพัง กินข้าวไม่ลง เนื้อตัวแตก
เดินสำรวจดูของรอบกาย ชำรุดบ้าง สูญหายบ้าง
บอกกับตัวเองว่าถ้าหนักขนาดนี้ เราเลิกกันเถอะ
ไม่วายพอครึกครื้นเฮฮาคว้าแก้วได้ก็เข้าวงจรอีก

บางทีก็เป็นอะไรที่แปลกดีเหมือนกันนะครับ
สิ่งไหนดี ไม่ดี เรามักจะมีประสบการณ์มาหมด
บางอย่างรู้ว่าดีน้อยกว่า แต่ก็ทำ
คงคิดว่ามีความสุขมากกว่ามั้งครับ!

ขอตัวไปตัดเล็บใต้ร่มไม้ฟังเพลงเบาๆ
ที่หลังบ้านสักครึ่งชั่วโมงครับ