ความทรงจำแห่งการลืม

ความทรงจำเป็นความสามารถที่พิเศษอย่างหนึ่งของมนุษย์

มันถูกอัดฝังให้อยู่ในดีเอ็นเอคู่กับเผ่าพันธ์เรามายาวนานอย่างแน่นแฟ้น

โลกมนุษย์เราจึงได้มีเรื่องราวมากมายกำเนิดขึ้นจากความทรงจำ

แต่ทุกอย่างย่อมมีอีกมุมหนึ่งที่เป็นตรงข้ามกันอยู่เสมอ มีรักก็มีเกลียด

มีจำ ก็ต้องมี “ลืม”

คงไม่มีใครไม่เคยลืมอะไรสักอย่างใช่ไหมครับ?

ลืมนั่น ลืมนี่ ลืมทำอันนู้น อันนี้ บางทีลืมวางของไว้ ลืมจนหายยังมี

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ทำได้แค่ด่าตัวเอง บ่นปอดแปดให้คนรอบข้างฟังแหละครับ

การทำของหายนี่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผมนะครับ ทำของหายเป็นประจำ

มือถือหายไม่รู้กี่เครื่อง นับรวมมูลค่าก็หลักแสน แต่ก็ยังไม่ค่อยจะเข็ด

ไม่ใช่เป็นคนขี้ลืมอะไรขนาดนั้นนะครับที่หายบ่อยๆเนี่ย (เมาครับ)

ความประทับใจอย่างหนึ่งคือ ลืมของไว้แล้วได้คืนครับ ไม่งั้นหายไปแล้วววว...

น้อยมากนะครับที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ส่วนใหญ่ที่พบเจอด้วยตัวเอง

กับเรื่องราวของเพื่อนๆที่เล่าให้ฟังจะหายซะมากกว่าครับ

แต่ไม่ใช่สำหรับทีนี่ครับ!

ที่นี่เป็นรีสอร์ทกลางน้ำนามบัลลือถิ่น ใครได้ยินก็อยากไปพักสักคืนสองคืน

ได้เล่นน้ำ เล่นเครื่องเล่น พายเรือ ดื่มด่ำกับบรรยาศแพกลางน้ำอย่างอิ่มหนำ

เสร็จสิ้นก็เดินทางกลับโดยปรกติสุข พอออกจากที่พักขับรถมาได้สักห้าสิบกิโลเมตร

ก็พลันมีสายโทรเข้ามาด้วยเบอร์ที่ไม่มีบันทึกในรายชื่อ

ซึ่งเป็นเวลานานมากแล้วที่โทรศัพท์ผมจะดังขึ้นด้วยเบอร์แปลกๆ พอรับสายก็ถึงบางอ้อ

อ้ออออ ลืมอีกแล้ว ไอแพดแอร์เรติน่าอยากแอบนอนต่ออีกคืนก็ไม่บอกไม่กล่าว

ดันหลบแม่บ้านทำความสะอาดไม่พ้น อุตส่าห์ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง

ไม่วายโดนจับได้ ทางรีสอร์ทก็ไม่ได้ถือโทษเอาความ เพียงบอกให้มารับตัวกลับไปด้วย

นับเป็นความทรงจำที่ประทับใจกาโม่มากๆครับ

บางครั้งเรื่องลืมๆก็สร้างความทรงจำดีๆได้เหมือนกันนะครับ

เรียกว่า “ความทรงจำแห่งการลืม”

อ้ออออ!

รีสอร์ทนี้ชื่อ “เลค เฮฟเว่น” ครับ