โอ น้อย ออก.
ไม่ออกเป็น
เป่ายิ้งงง ฉุบ.
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก....
เสียงเด็กน้อยคนนั้นยังคงส่งเสียงนับตัวเลขไปเรื่อยๆ
พร้อมกับก้มหน้าปิดตาลงบนโต๊ะ ทำเป็นไม่มองเพื่อนๆ
ที่กำลังวิ่งหนีไปซ่อน....
สามสิบ สามสิบเอ็ด สามสิบสอง....
เสียงนกขับขานบรรเลงจ้อแจ้ว
เหมือนกับคนไม่พบกันมานานคุยกัน
กิ่งไผ่ส่งเสียงออดแอดเสียดสีกันยามเมื่อลมพัดผ่าน
ดอกคูณเหลืองอร่ามต้อนรับเดือนเมษายนที่กำลังจะก้าวเข้ามา
พร้อมกับเทศกาลที่เด็กๆตั้งตารอคอย
ส่วนชายวัยผลิหนุ่มบางคนถึงกับต้องไปบนบาลศาลกล่าว
กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพ เพื่อไม่ให้จับใบแดงได้ในวันเกณฑ์ทหาร!
ห้าสิบแปด ห้าสิบเก้า หกสิบ หกสิบ.....
"ป้ารวย เกล็ดทอง ซองนึง" ผมเปล่งเสียงให้แกเบื้องหลังแก้ว
หลังจากเทแม่โขงไปค่อนแกัว สีมันช่างร้อนแรงพอๆกับแดดหน้าร้อนจริงๆ
"อยู่ในตู้เดิม ไปหยิบเอา กูยังไม่ว่าง" เสียงลอดออกมาจากหลังร้าน
"เอ้า ! ไม่ดูดแม่งแล้ว" ผมตะโกนออกไป แล้วก็ลุกออกจากโต๊ะ ไปหยิบบุหรี่ในตู้
"ไอ้ห่าจิก จะใชักูทุกอย่างเลยรึไง๊!!!" แกด่าออกมาทีหยอกทีจริง
เปลวไฟจากไฟแช็คซิปโปไล่ลามติดปลายมวนพร้อมแรงสูบอากาศอัดเข้าปอด
บุหรี่รสหยาบผสมกลิ่นแอลกอฮอลในปากมันช่างทำให้น่าสะอิดสะเอียนสำหรับคนทั่วไป
แต่สำหรับคนดื่มจัดอย่างผม กลับเมินเฉย
ความน่าคลื่นเหียนอาเจียนของผมกลับกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนทั่วไปคุ้นชินกับมันต่างหาก
ทาสของกิเลสตัณหาที่ทำให้คนๆนึงพร้อมที่จะยอมตายเพื่อมัน
รสชาติของความสุขจากเงินตราที่แสนหอมหวาน
ความสบายที่ซื้อมาง่ายๆซึ่งเราไม่คิดคำนึงถึงคนยากกว่า
เก้าสิบแปด เก้าสิบเกัา ใครไม่แอบเป็น โป้งก่อนเป็น....
เด็กกลุ่มที่เป็นฝ่ายซ่อนต่างหลบกันไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงผู้หา
ผม ขณะนี้ซึ่งกำลังทำหน้าที่เป็นผู้หาเช่นเดียวกับเกมส์ของเด็กน้อยเหล่านั้น
ผิดกันก็ตรงที่สิ่งที่ตามหานั้น ไม่ใช่คน
แต่เป็นที่หลายคนเรียกว่าสัจจะธรรมของชีวิต
บางคนดิ้นรนแทบตายเพื่อให้ได้บ้าน รถยนต์ คนรัก สร้อย แหวน เงินทอง
เพื่อหวังว่าความสุขจะก้าวตามเข้ามาเพราะสิ่งเหล่านั้น
ผมไม่ได้ว่าสิ่งใดผิดหรือถูก เพียงแต่สังคมส่วนใหญ่มองควรเป็นอย่างนั้น
เกมส์ยังคงดำเนินต่อไป....
ผมไม่รู้ว่าใครถูกหาเจอก่อนเป็นคนแรก
ผมไม่รู้ว่าเกมส์นั้นจบลงเช่นไร
เช่นเดียวกับเกมส์ชีวิตที่ผมกำลังเป็นผู้เล่นอยู่ในขณะนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น