ไฟแรง

    ณ ร้านอุปกรณ์ก่อสร้างแห่งหนึ่ง
ผมตรงดิ่งเข้าไปสั่งของด้วยการเปิดบิลเคร
ดิตอย่างปกติที่เคยทำมา

    เสมียนหญิงอายุมากกว่าผมสักหน่อย
กล่าวเอ่ยทักทายพร้อมเอ่ยถามสินค้าและ
จำนวน พอได้คำตอบแล้วก็ตั้งหน้ามองจอ
พิมพ์คำสั่งสินค้า และ จำนวนที่ได้รับลงไป

    ผมมาร้านนี้อยู่เป็นประจำ ซึ่งเรียก
ได้ว่าเป็นขาประจำเลยก็ว่าได้ เหตุผลหนึ่ง
เพราะว่าสินค้าราคาย่อมเยาว์กว่าร้านอื่นๆ
หน่อย และ อีกอย่างที่สำคัญ ทางร้านยอม
ให้เปิดบิลเครดิตได้ ซึ่งข้อหลังนี้สำคัญมากๆ
เชียว ยิ่งผู้ใดประกอบธุรกิจยิ่งทราบซึ้งข้อนี้

    มีอีกเหตุผลที่ตะขิดตะขวงใจเล็กๆที่ผม
ไม่อยากมาร้านนี้ คือเวลาเข้ามาซื้อปูนใน
จำนวนมากๆแล้วต้องนำบิลไปให้คนงานที่
หน้าร้านยกของขึ้นให้ ซึ่งจุดนี้เป็นจุดที่ลำบาก
ใจอยู่สักหน่อย เพราะการยกของขึ้นให้ลูกค้า
นั้น เป็นบริการของทางร้านก็จริง แต่ก็ไม่ได้
มีการจัดคิว หรือ กำหนดหน้าที่ให้ใครดูแล
ส่วนไหนเป็นพิเศษ

    ทำให้การเดินไปยื่นบิลก็ต้องมองหาคนที่
ว่างจากหน้าที่การงาน หรือ คนที่มองเห็นอยู่
ให้มารับบิลไปขึ้นของ ตามแต่ใครจะได้รับไป

    และพนักงานส่วนใหญ่ที่เจนจัดต่อการทำ
งานแล้ว ก็มักจะรู้ว่า ผมจะเข้ามาซื้อของที่
ร้านอยู่เพียงไม่กี่อย่างหรอก ซึ่งของงานก่อ
สร้างส่วนใหญ่ ก็หนีไม่พ้น อิฐ หิน ปูน ทราย
เหล็ก

    อิฐ หิน ทราย แน่นอนว่าต้องสั่งให้ที่
ร้านใส่รถบรรทุกไปลงที่หน้างาน ปูน ที่ต้อง
ใช้คราวละมากๆก็ส่ังแบบผสมเสร็จใส่รถมาเท
    เหลือเพียงงานก่อ งานฉาบเล็กๆน้อยๆที่
ต้องนำมาผสมใช้เอง ซึ่งตรงนี้แหละ ที่ทำให้
ผมต้องวิ่งไปเอาที่ร้านอยู่บ่อยๆ

    ซึ่งผมก็เข้าใจดีว่าปูนนั้นหนักมาก หนึ่งลูก
หนักสี่สิบ ห้าสิบโล ใครจะอยากยกใส่รถ ที่ละ
สิบ ยี่สิบลูก

    เรียกได้ว่า เห็นผมขับรถเข้ามาก็มอง
หน้ากันแล้วเดาได้เลยว่า สิบ หรือ ยี่สิบ

    แต่หลังๆนี้เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีพนักงาน
ใหม่คนหนึ่งมายกให้ผมบ่อยๆ

วันนี้ยาวไปแล้ว
ขอพอแค่นี้ก่อน
โปรดติดตามตอนต่อไปครับ