อุบัติเหตุสามารถเกิดขึ้นได้ แม้ว่าเราจะป้องกันมากแค่ไหนก็ตาม บทที่จะเกิดมันก็เกิดขึ้นอยู่ดี ไม่ต่างอะไรกับครั้งนี้ ที่ผมได้ทำการเคลื่อนย้ายเครื่องผสมปูนที่มีน้ำหนักมาก มากแบบประมาณว่า ต้องใช้คนสี่คนในการยกย้ายเปลี่ยนสถานที่ของมัน
ด้วยความที่น้ำหนักเยอะแต่มีแรงงานเพียงสองเมื่อรวมข้าพเจ้าไปอีกก็เป็นสาม จึงต้องช่วยกันอย่างทุลักทุเลยกให้เจ้าเครื่องนั้นลอยจากพื้นขึ้นสู่กระบะรถ ตอนขึ้นไม่มีปัญหา ช่วยกันยกขึ้นไปพาดพักแรงไว้ที่ขอบกระบะไว้ได้ แต่ตอนลงสิครับ กะเกณฑ์แรงไม่ถูก แรงดึงดูดของโลกก็ทำงานได้อย่างไม่เคยหยุดหย่อน ประกอบกับนิ้วที่สอดระหว่างกลางมือจับกับฝาเหล็ก เมื่อล้อของตัวเครื่องลาจากขอบกระบะ แรงดึงดูดก็ทำงานทันที พอเป็นแบบนี้นิ้วผมก็ถูกหนีบด้วยแรงกระแทกอย่างจัง ส่งผลให้นิ้วนางข้างขวาที่เคยผ่านการสวมกอดด้วยความรักมาแล้วต้องมีอันเป็นไป แต่ยังไงก็ต้องเอาเจ้าเครื่องนี้ลงมาก่อนให้ได้ แล้วค่อยมาวิเคราะห์ผลประกอบกรรมกันต่อไป
หลังจากแลนดิ้งยิ่งกว่านรกแล้วผมก็กางนิ้วทั้งห้าออกสำรวจเพื่อพบกับเล็บที่ม่วงคล้ำและมีหัวใจของมันเพิ่มมาอีกดวงด้วยการเต้นตุบๆเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจดวงเดิมที่อยู่ในหน้าอก
เวรและกรรม กรรมและเวรอะไรหนอ ชีวิตเราจึงต้องพานพบประสบอุบัติเหตุกันเรื่อยไป คิดแล้วก็หมดหนทางที่จะหาคำตอบต่อไป ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องออกมาใช้ชีวิต เพราะหากอยู่แต่ในห้อง กินนอนๆคงเป็นบ้า คิดได้แบบนั้นการออกมาซ่าใช้ชีวิตภายนอกแบบนี้ แล้วเสี่ยงภัยบ้างเล็กน้อยก็ยังดีกว่าการที่เรากลัวไปซะหมด ไม่กล้าทำอะไรเลยซักอย่าง
บางทีนิ้วก็สอนผมได้เหมือนกัน ตอนนี้ไม่ได้ชี้นิ้วสั่งแล้วครับ นิ้วมันสั่งให้ผมพักการใช้งานและกลับมาดูแลมันบ้างแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น