กลับมามีเรี่ยวแรงกำลังที่พอจะให้
สมองได้โลดแล่นอีกครั้งแล้วครับ
หลังจากต้นเดือนที่ผ่านมา
ไข้หวัดใหญ่ สายพันธ์เอเล่นงานเอาซะน่วม
กระดิกกระเดี้ยทำอะไรแทบไม่ได้อยู่นาน
เป็นสัปดาห์
กว่าจะฟื้นตัวจนร่างกายและจิตใจพอที่จะ
มีแรงกำลัง ก็ปาไปสิบวัน
คิดแล้วก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่เลยครับ
ขนาดน้ำเปล่าที่ดื่มเข้าไปยังทำให้รู้สึก
อยากจะอ้วกออกมา
ปีนี้หนักหนาอยู่ครับ
ป่วยไปสามรอบแล้ว
อาจจะเป็นเพราะดวงไม่ดี
หรืออย่างไรก็มิอาจทราบได้
ถึงต้องผจญเคราะห์กรรมทำให้ร่างกาย
ต้องสะดุดกึกแบบกระทันหัน
พอกายไม่ไหว ใจก็พลอยร่วงหล่นตาม
ทั้งๆที่บอกตัวเองว่า เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
แต่ในระหว่างนั้น มันแสนที่จะทุกข์ทรมาน
เบื่อหน่ายจริงๆครับ
"ไม่เจอกับตัวเองก็ไม่มีวันเข้าใจได้
อย่างลึกซึ้ง"
คำๆนี้ไม่เกินจริงเลยแม้แต่คำเดียว
แต่เชื่อเถอะครับ
มนุษย์เราเป็นพวกขี้หลงขี้ลืม
วันเวลาผ่านไป เดี๋ยวก็กลับมาคิดว่า
ตัวเองแข็งแรง ไม่ป่วยง่ายๆอีกอยู่ดี
เริ่มมองเห็นวัฎฎะของมัน
แล้วก็เข้าใจตัวเองมากขึ้น
มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ
เหมือนกันกับตอนนี้ที่มองว่าตัวเองเข้าใจ
แต่พอวันคืนล่วงผ่านไปสักพักก็จะลืม
ว่าเคยเข้าใจอะไรแบบไหน
กลับไปใช้ชีวิตแบบไม่ค่อยเข้าใจอะไร
แบบเก่าๆอีกตามความเคยชิน
วนแบบนี้ไปเรื่อยๆ
จนกว่าเราจะตายจากกันไปกระมัง
แต่อย่างไรแล้ว
เราก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ที่ต้องบกพร่อง
หาได้เป็นคนวิเศษอะไรกว่าคนทั่วๆไป
มีผิดบ้าง ถูกบ้าง
ชั่วบ้าง ดีบ้าง
โครตจะธรรมดา
จะขอให้ไม่ป่วยอีก
ก็คงเป็นไปได้ยาก
ขอให้เข้าใจความเป็นมนุษย์ที่ต้องชำรุด
แบบนี้แหละครับ เพียงพอแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น