กำลังใจ

 

    หลังจากสัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มตระหนักได้

ว่าเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงงานวิ่งที่

เขาใหญ่ในระยะทาง 10 กม.

ทั้งนี้หลังจากคุยแหย่เล่นกันกับเพื่อนว่าไม่เห็น

มีใครซ้อมกันเลย แล้วจะไปกันไหวหรือ?

สุดท้ายพอคิดได้แบบนี้ก็ต้องพิจารณาตัวเอง

พบเห็นปัญหาข้างหน้า ก็ต้องหาทางแก้ไข

จริงๆแล้วสิบโลเนี่ย สองสัปดาห์ก็ว่างได้แล้ว

แทบไม่ต้องซ้อมอะไรมากมายครับ ในใจคิด

แบบนี้จริงๆ ในระยะเวลาชั่วโมงนิดๆ

ร่างกายยังคงไม่งอแงมากเท่าไหร่ ใช้ใจ

ที่เข้มแข็งฝืนไป ครั้งเดียวก็จบ

แต่ที่ต้องซ้อม คือ มีเป้าหมายระยะเวลาใน

การวิ่งนี่สิครับ ต้องให้ได้ต่ำกว่าห้าสิบนาที

อย่างที่เคยโม้เอาไว้เมื่อห้าหกปีก่อน

แต่ก็ยังไม่เคยทำได้สักที (มันเหนื่อยนะครับ)

นี่แหละครับ ชีวิตไม่เคยมีอะไรได้มาง่ายๆ

ถ้ามันง่าย เขาก็คงไม่เรียกว่าชีวิตหรอก

สิ่งที่ยากมักจะให้อะไรกับเราเสมอ

ผลพลอยได้อันดับแรกเลย คือ ตื่นเช้าครับ

ผมกลัวที่จะทำตามเป้าหมายไม่ได้

เลยต้องมีการวางกรอบวางกฎให้ตัวเอง

(แล้วส่วนใหญ่ก็ชอบแหกกฎให้หลงทาง)

ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง นั่นก็อีกเรื่อง

หากไม่มีเป้า ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเลย

ผมก็จะทำมันไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรเป็น

ชิ้นเป็นอันขึ้นมา

อย่างน้อย หากมีเป้าหมายแล้ว ทำเล่นๆ

ไปก็ได้มามากกว่าครึ่งทางเกือบทุกอย่าง

ยกเว้นเงินสักพันล้าน

ที่อยากได้อยู่เรื่องเดียว ฮ่าๆๆ

ไม่มีอะไรมากครับ

บันทึกไว้เป็นกำลังใจ

อย่างน้อยก็ให้กำลังตัวเองไป