"การทำผิด" เป็นอะไรที่ไม่คุ้นชินสำหรับผม
ใช่ครับ ตั้งแต่เด็กๆมา ผมเป็นคนไม่ค่อยทำ
อะไรให้มันผิดแปลกแหวกแนว หรือ ผิดกฎ
ผิดระเบียบที่พวกผู้ใหญ่เขาได้วางเอาไว้
ชีวิตผมไม่อยากมีปัญหากับใคร กลัวเขาจะ
ทำร้ายเอากระมัง ไม่ก็กลัวว่าจะควบคุม
ตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลยเถิดไปกันใหญ่
หลังจากแลกเปลี่ยนเงินตราไปกับสิ่งเสพติด
ผมก็ต้องหาสถานที่เพื่อที่จะบรรจุบุหรี่เหล่า
นั้นลงไปในหลอดยาอมที่ได้รับมา ซึ่งมันใส่
ไปในหลอดได้ 3 ตัวพอดิบพอดี
ตอนที่น่ากลัวที่สุดหลังจากนั้น คือ การเดิน
ผ่านครูปกครองที่หน้าประตูโรงเรียน
คนเรามักจะคิดจินตนาการเรื่องราวเลวร้าย
ได้โลดแล่นต่อสถานการณ์ได้ดีกว่าเรื่องดีๆ
ยิ่งระหว่างที่ชีวิตนั้นเดินทางด้วยความหวาด
กลัวด้วยแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่ ใจมันตุ้มๆต่อมๆ
คล้ายกับทฤษฎี สปอตไลท์ แอฟเฟค ที่บอก
ว่าเรามักจะคิดไปเองว่าคนส่วนใหญ่จะสน
ใจเราอยู่ตลอดเวลา หรือ คนจะสังเกตุ
เรา จับผิดเรา คิดอะไรต่างๆเกี่ยวกับเรา
แต่ในเวลานั้น วัยนั้น กับการแหกกฎของ
โรงเรียนครั้งแรกนั้น มันคล้ายกับการให้
ผมนั้นเดินไปบอกผู้หญิงว่า เธอๆ เราชอบ
ความกล้าในเรื่องล้างผลาญของผู้ชายสูญ
หายไปสิ้น กล้ามเนื้อขาอันลีบเล็กอยู่แล้ว
ก็ยิ่งหมดแรงก้าวไปกันใหญ่ แทบออกจะ
สั่นๆอยู่หน่อยๆด้วย
การสบตาของผู้มีอำนาจยิ่งทำให้ผมกลัว
แต่เชื่อไหมว่ามันเป็นการกระทำที่เป็นทาง
เลือกง่ายๆทางเลือกหนึ่งเลยทางจิตวิทยา
ซึ่งก็อีกแหละครับ ตอนนั้นไม่มีใครฝึกหรือ
บอกให้เราจ้องตาใครต่อใครหรอก
ผมต้องก้าวเดินด้วยความหวาดกลัวอย่าง
ประมาณไม่ได้จนกว่าจะผ่านพ้นประตูของ
โรงเรียนเข้ามา
มันช่างเป็นเวลาที่นานแสนนานเหลือเกิน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น