หนึ่งนาฬิกาห้าสิบเก้านาที

 

ก่อนย่อหน้านี้จะเกิดขึ้น...

ผมเหลือบมองเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าปัด

นาฬิกา ตัวเลขแสดง 1:59 น.

และก่อนหน้านั้นอีกที สายตาผมจับจ้องไปที่

ถ้อยกระทงความเนื้อหาในหนังสือของ

นักเขียนญี่ปุ่นท่านหนึ่ง "ฮารุกิ มุราคามิ"

"แดนฝันปลายขอบฟ้า" กำลังดึง หรือ ดัน

ผมให้เข้าร่วมเดินทางไปกับลิฟท์ของเขา

แม้นความมึนงงของสมองที่ผ่านการเดินทาง

ผ่านความสรวลเสเฮฮาแกล้มกับความ

มึนเมาของ รีเจนซี่ ไปไม่ต่ำกว่าสามถึง

สี่แบน

แม้นมันออกฤทธิ์มาได้มากกว่า

สามชั่วโมงแล้ว ผมก็ยังพอมีความรู้สึกนึกคิด

ว่าแท้จริงนั้น

นี่อาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสักเท่าไหร่

ในการที่จะมานั่งโปรยหว่านความคิด

ผ่านแป้นอักษรเช่นนี้

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็เกิดขึ้นแล้ว

จะอย่างไรเสีย ด้วยกมลสันดานจากเบื้องลึก

ก็บอกกับตัวเองว่า ผมต้องทำมันให้จบ

ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง....

หลังจากนั้น...

ผมก็พ่ายแพ้ให้กับความง่วงงันที่ค่อยๆถาโถม

เข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ราวไม่มีวัน

สิ้นสุดคล้ายคลื่นในทะเลกว้าง

ดวงตาผมหย่อนคล้อยยานกว่านมแม่เฒ่าวัย

แปดสิบ แต่อย่างน้อยผมคิดว่าพรุ่งนี้มันจะถูก

ปลุกให้ตื่นขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับภาระหน้าที่ที่ไม่

รู้ว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป

เลวสุดๆแล้วมันก็ต้องเต่งตึงตั้งขึ้นมาให้

ใช้การใช้งานได้บ้าง ซึ่งดีกว่ามีมันไว้

แล้วไม่ได้ใช้งานอะไรเลย แถมยังสร้าง

ภาระให้เราต้องดูแลอีกเป็นไหนๆ...

กำกวมสิ้นดี ผมบอกตัวเองก่อนที่จะกดส่ง

ถ้อยกระทงความนี้ออกไป