จากเรื่องของความสูงนี่เองที่ทำให้มีคนเรียก
ผมว่า "เตี้ย" มาถึงทุกวันนี้
การที่คนเราจะมีฉายาได้นี่ต้องมีเอกลักษณ์
เฉพาะตัวบางอย่าง หรือไม่ก็ต้องก่อวีรกรรม
อันเลื่องลือฉาวโฉ่จนเรื่องราวนั้นแพร่กระจาย
ไปกลุ่มเพื่อน จนทำให้มีใครบางคนที่ปากหมา
และออกจะมีความคิดสร้างสรรค์ไปในทางเสีย
นั้นเกิดไอเดียเปล่งวาจาสิทธิ์ที่หยุดชะงักผอง
เพื่อนให้สะดุดกึกกับคำนั้นๆขึ้นมา หรือไม่ก็
เรียกชื่อคนนั้นๆบ่อยๆให้ติดปากจนคนอื่นสงสัย
ว่าที่มาของฉายานั้นมาจากอะไร
เรื่องการกลั่นแกล้งล้อเลียนกันเป็นเรื่องที่พบ
เจอได้ทั่วไปสำหรับเด็กๆสมัยนั้นครับ หากใน
ปัจจุบันนี้เราเอาจะเรียกได้ว่าการบุลลี่
สำหรับยุคนั้น เราอาจจะมองว่าเป็นเรื่องปกติ
ยิ่งการล้อชื่อพ่อชื่อแม่กันนี่ก็สนุกสุดๆ
ไม่รู้ทำไมเราต้องเจ็บแค้นกับการโดนล้อโดน
ว่ากล่าวทางวาจาด้วย แต่มันเจ็บจริงๆนะครับ
ตอนนั้นหน่ะ
บางคนนี่โดนทั้งญาติพี่น้อง ครบทั้งครอบครัว
มากันหมดเป็นบทท่องจำที่จำได้แม่นกว่า
เนื้อหาในหนังสือที่เรียนอีก
บางคนก็ถูกเรียกแทนชื่อเล่นไปเลย คือ แทนที่
จะเรียกชื่อเพื่อน ก็ไปเรียกชื่อแม่เพื่อนแทน
หากเป็นสมัยนี้ก็คงถูกฟ้อง และไม่มีใครคบคน
ที่คอยแต่จะพาคนอื่นบุลลี่เพื่อนให้เกิดความสนุก
แก่พรรคพวกตัวเองหรอกครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น