ไม่รู้ว่าร่างกายของผมนั้นเจริญเติบโตช้ากว่า
คนอื่นๆเขา หรือ ว่าพ่อแม่ผมเองนั้นแจ้งปีเกิด
พลาดไปกันแน่ จึงทำให้เพื่อนในรุ่นราวคราว
เดียวกันค่อยๆสูงใหญ่หนีห่างผมออกไปแล้วก็
ปล่อยให้ผมกับเพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่งยืนอยู่ที่
ตรงถ้ายแถว
ความสูงเป็นดัชนีชี้วัดตัวแรกสุดที่สังเกตุง่ายๆ
ในเรื่องของความเจริญเติบโต ยิ่งมองแบบ
เผินๆแล้วก็ดูออกว่า ใครเด็กเล็ก ใครเด็กที่
พอจะโตขึ้นมา
แม้กระทั่งมัธยมสองต่อไปถึงมัธยมสามร่างกาย
ของผมเองก็ยังเหมือนไม่ได้รับคำสั่งจากแบบ
แปลนทางชีววิทยาให้ดำเนินการเติบโตทาง
ความสูงอย่างก้าวกระโดดอย่างคนอื่นๆเขา
มันคลายต้อยๆไปราวกับคนที่พอใจในสิ่งนี้อยู่แล้ว
ไม่เห็นจะต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนไขว่คว้า
อะไรต่อมิอะไรให้เข้ามาในชีวิตเพื่อสร้าง
ความวุ่นวายเพิ่มอีก แต่สำหรับตัวผมเองแล้ว
ผมไม่คิดแบบนั้น
ระหว่างเวลานั้น เพื่อนๆแต่ละคนนั้นต่างเข้า
สู่ยุคเปลี่ยนผ่านจากวัยเด็ก เป็นวัยรุ่นร่างกาย
เปลี่ยนแปลง ความคิด ความกล้า อะไรต่อ
มิอะไรที่ไม่เคยได้ทำ ก็มีกลุ่มแก็งค์รุ่นพี่ทำให้
ดูเป็นตัวอย่าง
บางคนถาม
-เห้ย โคยมึงแข็งยัง
-มึงมี หม๋ อย ป่าว โกนมั้ย
ส่วนใหญ่แล้ววัยนั้นก็จะมีแต่พวกเรื่องราว
ประมาณนี้ และ ยิ่งไปกว่านี้อีกก็มีตามมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น