ผมเป็นคนที่โตช้าครับ

เพื่อนๆที่รู้จักคบๆกันมาเกินสิบห้าปีไปแล้วคงเห็นได้ชัด

สมัยมัธยมนั้นเรียกได้ว่าผมนั้นเกือบแคระที่สุดในห้องก็ว่าได้
(และนั่นเป็นจุดเริ่มของฉายานามมาจวบจนปัจจุบัน)
เพิ่งจะมาโตเอาช่วงยุคตรวจบัตรเข้าผับเข้าบาร์นี่เอง
แต่ก็ยังไม่วายโดนเพ่งเล็งว่าอายุไม่ถึงแทบทุกครั้งไป

ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อด้อยกันแก่ แต่ที่แน่ๆผมหน้าเด็กตัวเล็ก......จัด
พอเข้าวัยห้าวก็เฮโลไปกับก๊วนเพื่อนๆ พอเรียกได้ว่าระห่ำเล็กๆ(มั้ง)
เรื่องเรียนไม่ค่อยจะสนใจสักเท่าไหร่ จนผู้ใหญ่ว่า "เอาแต่เล่น"
เหนือใต้ออกตกก็พากันทัวร์ไป ทางบ้านก็ไม่มีอะไรให้มามากมาย
แต่ก็ช่วยเหลือกันพอประทังชีวิตรอดได้

เพิ่งจะพอคิดได้ก็เกือบย่างยี่สิบปีเข้าให้แล้ว ว่าต้องเรียนนะ
หลังจากนั้นก็ตั้งใจเรียนมากขึ้น และยังคงตั้งใจเล่นหนักกว่าเดิม
ประเดิมชีวิตวัยรุ่นด้วยหนังสือ "พันธุ์หมาบ้า" บ้ากันทั้งแก็งค์เลยครับ
มีสุราเป็นไอดอลกันเลยทีเดียว หุ หุ ตรงนี้ผมว่ามันเป็นข้อดีนะครับ
การดื่มสุราได้สังคมจริงๆ ชนิดว่าหาเพื่อนที่จะคบกันไปอีกสิบยี่สิบปีได้
ไม่เชื่อลองดู ประเดี๋ยวจะหาเหล้าเช้ามาระบำคู่โซดากรอกแก้วให้ได้

ทุกวันนี้พอส่องกระจกมองดูตัวเองแล้วถามในใจว่าโตหรือยัง?
ก็ไม่เห็นที่จะต้องลังเลให้คำตอบว่า ยังครับ! ยังไม่อยากโตครับ
คุยกับคนโตๆมาหลายคน
ส่วนใหญ่จะมองเห็นความผิดพลาดมากกว่าความเป็นไปได้
มองเห็นความล้มเหลวมาก่อนความสำเร็จ
พยายามหาสิ่งต่างๆมาทำให้ตัวเองพร้อมก่อนที่จะกระโดดลงไป
ห้ำหั่นกับความอยาก ความต้องการที่ตัวเองมี ไม่เหมือนเด็กๆ
อยากทำอะไรใส่ไปเลย ไม่ได้คิดเรื่องเจ็บ
ไม่ใช่ไม่กลัวเจ็บครับ แต่ยิ่งทำมันยิ่งสนุกครับ
ไม่สำเร็จก็แค่เจ็บ พอทำอะไรสำเร็จขึ้นมาดั่งใจ
โครตสุขครับ ให้นรกกินสิเอ้า!