ลุยเดี่ยวเที่ยวภู (๘)

เช้าตรู่วันเสาร์ที่ 9 มกราคม 2559

เช้านี้ลุกออกจากเต๊นท์มาล้างหน้าแปรงฟันราวหกโมงครึ่ง

เพราะว่าต้องรีบเอาของไปฝากลูกหาบ

เนื่องจากมีบทเรียนแล้วหนิครับ หากฝากสายแล้วเดินลงไป

มีหวังได้นั่งรออยู่ด้านล่างไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมงแน่ๆ

ราวๆเจ็ดโมงกว่าๆคนเริ่มเยอะแล้วครับ

แต่ผมเอามาฝากก่อนเจ็ดโมง น่าจะได้เป็นหาบแรก

เบ๊นซ์แห่งภูกระดึงมารอรับของ

ฝากของเสร็จก็ได้เวลาอาหารเช้า

มื้อนี้ขอไข่กะทะกับชาร้อน

เสร็จแล้วก็เก็บเครื่องนอนไปคืนครับ เดินชิลบรรยากาศอีกหน่อย

ได้เวลาเดินทางกลับ

เห็นอะไรก็เป็นคู่ๆไปหมด

ขากลับจากวังกวางไปหลังแปผมเดินอย่างทอดน่องไปเรื่อย

มองดูพืชพรรณไม้ต่างๆตามเส้นทางที่เดินผ่าน อากาศเย็นกำลังดี

ขาลงนี่หลายๆท่านคงมีปัญหาเรื่องรองเท้ากันเยอะนะครับ

หากใครสวมรองเท้าที่หลวมสักนิดก็จะรู้สึกว่าเวลาเดินลงนานๆ

ปลายเท้ามีรู้สึกเจ็บมากกว่าการเดินขึ้นมาก

แนะนำเลยว่าให้หารองเท้าดีๆสวมใส่ในการมาเที่ยวภูกระดึง

นุ่ม เบา กระชับ คล่องตัว เพียงเท่านี้การเดินก็จะมีความสุขมากขึ้น

พอผมลงไปเรื่อยๆเริ่มเจอกับนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินขึ้นมา

ทำให้นึกถึงสีหน้าของตัวเองที่กำลังลิ้นห้อยด้วยความทรมาน

เวลาของความทุกข์ช่างยาวนานเสียจริง

มองย้อนกลับไปก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเองในใจ

จึงได้เอ่ยทักทายกับหญิงชายคู่หนึ่งที่กำลังเดินสวนกัน

"สู้ๆครับพี่ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

รอยยิ้มที่เรามีให้กับเพื่อนมนุษย์นั้นมีค่าเสมอ

มองย้อนกลับไปหนทางช่างเป็นครูที่ดีจริงๆ

10:29 ถึงศูนย์ด้านล่างแล้วครับ

เก็บข้าวของใส่รถเปลี่ยนรองเท้าได้ก็รุดไปอาบน้ำก่อน

น้ำด้านล่างนี่ก็เย็นไม่แพ้บนภูเลยครับ

เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็รู้สึกกลายเป็นคนใหม่

นั่งรอลูกหาบไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็มาถึง

จากนั้นก็ได้เวลาเดินทางกลับบ้านครับ

ลาก่อน ภูกระดึง แล้วจะมาเยี่ยมใหม่

การเดินทางของชีวิตเราจริงๆไม่เคยสิ้นสุด

ในทุกๆวันที่เรายังมีลมหายใจ เรายังคงดิ้นรนกันต่อไป

ขอเพียงให้เราทำทุกๆวันที่เรามีชีวิตอยู่ให้มีความหมาย

เดินทางไปตามเป้าหมายและความฝันที่หวังไว้

ถึงแม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ ได้คลานไปทีละนิดก็ยังดี

แต่โชคดีที่ผมถึงยอดภูโดยไม่ต้องคลาน ;)

เย็นวันนี้ดูพระอาทิตย์ตกที่เนินทับกวาง

ไว้พบกันใหม่

สวัสดีครับ