เรื่องเก่า

 

”เล่าเรื่องเก่า รื้อฟื้นความหลัง คือคนแก่“

ใช่ครับ ผมอาจจะชอบเล่าเรื่องเก่าๆให้เพื่อนๆ

ให้เด็กๆฟัง ปล่อยแมงโม้ให้บินว่อนร่อนไปพร้อมกับรอยยิ้ม

สร้างเสียงหัวเราะได้พอประมาณ แต่ก็ยังยอมรับตัวเอง

ไม่ได้ว่าแก่แล้วจริงๆเสียที

ผมจำไม่ได้จริงๆว่าตัวเองนั้นได้รบเร้าครอบครัวให้ซื้อ

จักรยานให้ตอนไหน แล้วได้มันมาคันแรก,ครั้งแรกเมื่อไหร่

ผมจำได้ก็แค่เพียงความรู้สึกเล็กๆในตอนนั้นที่ได้ขึ้นขี่มัน

แล้วมันสามารถพาผมไปในที่ไกลๆเกินกว่ากำลังขาจะพาเดิน

ไปไหว

ความรู้สึกมักจะฝังลึกไปในความทรงจำได้มากกว่าสิ่งใด

ยิ่งเรารู้สึกสุขกับประสบการณ์ใหม่ๆ ยิ่งหลงใหลไปกับมัน

ยิ่งตอกย้ำให้มันฝังลึกลงไปภายใต้จิตไร้สำนึกได้มากยิ่งขึ้น

เท่านั้น

นั่นเองที่ทำให้ผมคิดว่า การได้ควบขี่บังคับเหล่ายวดยาน

ให้เป็นไปตามใจนึก มันก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างภายใต้

จิตใจดวงนี้ และมันยังคงทำงานต่อเนื่องสืบมาจวบจนปัจจุบัน

Video Link

21MINS WITH PANAMERICA