มันคงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นนิดหน่อย
สำหรับการเดินทางไปบนเส้นทางที่เรา
ไม่คุ้นชิน
และมันอาจจะแปรเปลี่ยนเป็น
"วิตกกังวล" สำหรับส่ิงที่เราไม่รู้ใน
อนาคตว่าจะต้องพบเจอกับอะไร
ยิ่งเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้แล้ว ยิ่งมากขึ้น
เรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งสำหรับจิตใจก็คือ
"ความมั่นคง"
แม้ว่าเราจะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
เพียงใด หากเราควบคุมจิตใจให้แน่วแน่
มั่นคงได้
มันก็คงกลายเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่จะกลาย
เป็นสิ่งที่ธรรมดาไปสักวันหนึ่ง
และกลับกัน
ความหวาดหวั่นในใจอาจสร้างความทุกข์ทวี
ให้กับคนผู้นั้น
หากสถานการณ์ตรงหน้านั้นเกิดขีดจำกัด
ในการรับมือ
เส้นทางข้างหน้าในการเดินทางไปครั้งนี้
ถือเป็นครั้งแรกสำหรับผม
ไม่มีข้อมูล ไม่รู้ตำแหน่ง
ไม่รู้ว่าทางนั้นจะเป็นอย่างไร
แล้วยิ่งต้องแบกภาระรับผิดชอบความปลอดภัย
ของผู้โดยสารอีกเล่า
มันช่างเป็นเรื่องที่สร้างความอึดอัดใจ
ให้ต้องรู้สึกร้อนรนอยู่ไม่น้อย
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นแค่ความรู้สึกอย่างหนึ่ง
ที่ต้องเกิดขึ้นกับมนุษย์ทั่วไปมิใช่หรือ
"แล้วมันก็จะผ่านไป"
ผมชอบปลอบประโลมผู้อื่นด้วยคำทำนองนี้
อยู่บ่อยๆ
แต่กับตัวเองในเวลานั้น
ความมั่นคงกล้าแกร่งของผมคงยังไม่พอ
ผมยังคงรู้สึกประหม่าเหมือนกับเด็กน้อย
ที่ถูกปล่อยให้เข้าไปในโรงเรียนใหม่
ครั้งแรกเพียงลำพัง
จนกว่าเส้นทางนั้นจะปรากฎขึ้นแก่สายตา
ว่ามันไม่น่ากลัวอะไรอย่างที่สมองเรา
ชอบคิดไปล่วงหน้าก่อนเลย
เสียงผู้ร่วมเดินทางบ่งบอกถึงความตื่นเต้น
สนุกสนาน
ความทุกข์ทรมานของใจที่ย่อมหวงของ
เป็นธรรมดาส่งเสียงอยู่ในความรู้สึก
หลังจากเหล่าบรรดากิ่งไม้แห้ง กิ่งไผ่
ข้างทางส่งเสียงขูดขีดด้านข้างรถได้อย่าง
บาดลึกลงไปในใจ
ผมบอกตัวเองว่า
รถบรรทุกออฟโรดบุกป่าฝ่าดงไปตามเส้นทาง
ธรรมชาติมันก็ต้องเป็นเช่นนี้
แม้จะไม่ได้เตรียมใจมาก่อนก็ตาม
แต่การปรับความคิดได้อย่างรวดเร็ว
ยามเจอปัญหา(ที่คิดเอาเองว่ามันเป็นปัญหา)
ก็ถือว่าเป็นทักษะอีกแบบหนึ่งที่จะทำให้ชีวิต
ของเรามีความสุขอย่างง่ายดายได้มากขึ้น
จุดแรกเราบุกป่าขึ้นเขาไปตามเส้นทางที่เหล่า
คณะผู้จัดได้ถากถางทำทางไว้แล้วพอประมาณ
จากนั้น ก็พากันเดินทางต่อไปยังจุดที่สอง
ซึ่งถือว่าเป็นเส้นทางที่รถขับเคลื่อนสี่ล้อยังพอ
เดินทางไปได้โดยไม่ลำบากมากนัก
แต่รถขับเคลื่อนล้อหน้าผมคิดว่าหมดสิทธิ์
เด็กๆส่วนใหญ่สนุกสนานกับการเดินเท้า
ในระยะทางเกือบกิโลเมตรจากจุดแรก
ไปยังจุดที่สอง
การขึ้นไปเรียนรู้การอนุรักษ์ป่าที่ยอดเขา
ได้มองเห็นมุมมองที่เป็นของจริง
ผมว่า...
ต่อไปให้นำภาพถ่ายมาให้ดูสักกี่มุม
หรือ บรรยายอย่างละเอียดแค่ไหน
ยังไงก็ไม่เหมือนการเดินทางไปยังสถานที่จริง
แม้เพียงครั้งเดียวก็ตาม
