ผมเคยถามกับตัวเองว่า "ทำไมไม่เขียนงาน
ให้มันดีๆแบบที่เขาทำกันออกมา?"
อยากจะตอบ และ ตบ ตัวเองเหมือนกัน
ถ้ามันง่ายขนาดนั้น คนอื่นๆเขาก็ทำไปนานแล้ว
และอีกมุมหนึ่ง ถ้ามีความพยายามหรือตั้งใจ
มากพอ ก็คงคิดหาวิธีทางทำให้มันได้นั่นแหละ
อีกใจหนึ่งก็สอดเข้ามากระทันหันเนื่องจาก
ความกลัวที่จะต้องรับผิดชอบอะไรมากขึ้น
ราวกับพนักงานทั่วไปที่ถูกดันส่งให้ขึ้นไปเป็น
หัวหน้างาน รับผิดชอบอะไรต่อมิอะไรให้กับ
องค์กร
"ใครๆก็อยากมีชื่อเสียง"
นั่นคล้ายคลึงกับส่วนประกอบห้าขั้นของนักจิต
ระบือนามชาวอเมริกันว่า มาสโลว์
บางจังหวะผมก็อยากให้เป็นแบบนั้น
มีชื่อ โด่งดัง เป็นที่รู้จัก
อีกบางจังหวะก็อยากหลีกหนีสังคมที่สัปสน
ชอบที่จะเป็นคนธรรมดาอยู่อย่างเงียบๆ
เดินทางไปไหนมาไหนแบบปกติ
(ก็เป็นอยู่แล้วมั้งข้อนี้)
นี่แหละครับความย้อนแย้งของตัวเองที่บอกว่า
อยากจะตอบ และ ตบ ตัวเองในเวลาเดียว
กัน
มันคงเป็นความโลเลแบบนี้เอง ที่อาจจะยัง
ทำให้คนๆนึงติดกับดักทางความคิด แล้วก็ย่ำ
อยู่ตรงนี้ ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปไหนทาง
ยอมให้สิ่งใหม่ๆเข้ามาได้ไม่นาน
แล้วก็กลับมาสู่ทางแยกเดิม ที่คิดว่าจะลอง
เดินไปทางไหนอีกสักทาง
และอีกคำถามมากมายที่ไร้คำตอบกองอยู่ที่
แยกใดแยกหนึ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น