จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนก่อนครับ...
ข้อความทางแอพไลน์ก็เด้งขึ้นมาจากพี่เต๋อ
ใจความว่า เสาร์ที่จะถึงนี้ว่างไหม
ต้องการรถอาสาฯช่วยขนย้ายเด็กๆขึ้นไป
บนเขาทำกิจกรรมปลูกป่าที่มวกเหล็ก
พร้อมกันนั้นก็ส่งเส้นทางที่ถูกถ่ายจากหน้า
รถในรูปแบบวิดีโอมาให้ดูประกอบ
ด้วยความที่ไม่ไกลจากบ้านเกินไปนัก
ประกอบกับอยากหากิจกรรมให้เด็กๆทำ
มากกว่าต้องมีพี่ครูหรือพี่เลี้ยงที่เป็นอะไร
ก็ไม่รู้ในโลกอินเทอเน็ต
จึงทำการตอบรับไปพร้อมกับขอพาสองสาวไป
ร่วมทำกิจกรรมด้วย
หลังจากที่ลงทะเบียนในระบบ
พร้อมกับตกปากรับคำกับพี่เต๋อไปแล้วก็ได้เริ่ม
เกริ่นกับสองสาวเจ้าว่า วันเสาร์ที่กำลังจะ
ถึงนี้ จะพาไปทำกิจกรรมปลูกป่า
สีหน้างุนงงในความหมายที่ไม่เข้าใจ
ว่าทำไมเราต้องปลูกป่า และ การปลูกป่า
คือการทำอะไร ที่ไหน ยังไง
กว่าจะอธิบายเพื่อหว่านล้อมให้ความ
เคลือบแคลงสงสัยนั้นบรรเทา
เผื่อไปอีกว่าจะกระตุ้นความอยากรู้
ในกิจกรรมที่ว่า ก็เล่นเอาผู้ไม่ค่อยสันทัด
เกือบจนมุมไปที่ปลายยก
ว่ากันว่า หรือ จะให้ฟังดูแล้วมันสมจริงคือ
ที่ผ่านๆมาจากประสบการณ์
การเตรียมตัวก่อนเดินทางไป แม้กระทั่ง
ระหว่างทางที่กำลังจะไปยังจุดหมายนั้น
มีคุณค่าไม่แพ้ปลายทาง
หรือบางครั้ง...
เราอาจจะจำมันได้มากกว่าการได้ไปถึง
สถานที่นั้นๆเสียด้วยซ้ำ
ปลายทางครั้งนี้
ผมจึงไม่ยอมเผลอไผลปล่อยให้เวลา
ระหว่างทางที่กำลังไหลเอื่อยอยู่
ผ่านไปอย่างคว้าอะไรไว้ไม่ได้
ต้องคอยหมั่นพูดคุยถึงการเตรียมตัวบ้าง
ความรู้ต่างๆเกี่ยวกับเรื่องต้นไม้บ้าง
แต่กระนั้น มันก็ยังทำให้เด็กจิ๋วตัวน้อย
เกิดความกระตือรือร้นมีความอยากไป
แบบออกหน้าออกตาไม่ได้
แถมยังเอ่ยออกมาอีกว่า "ไม่อยากไป"
แต่จะให้ทำยังไงได้หล่ะ
งานนี้ต้องดำเนินต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น