ผมเองมีกลุ่มเพื่อนๆอยู่ไม่กี่กลุ่ม
ที่สนิทแนบแน่นตั้งแต่ประถม,มัธยม
ก็เหลือเพียงแค่ไม่กี่คนแล้วเท่านั้น
ที่ยังไปมาหาสู่กันอยู่ไม่ขาดปี
เหล่าเพื่อนสมัย มหา'ลัย
ก็ยังพอมี เจอกันปีละไม่กี่ครั้ง
เพื่อนที่ทำงานก็แทบไม่เหลือ
เพราะเปลี่ยนงานบ่อย
อยู่ที่ไหนไม่ได้เกินสามสี่ปีเท่านั้น
ทุกวันนี้ที่เจอกันอยู่เป็นประจำก็เหลือเพียง
เพื่อนที่ชักชวนผมไปขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยกัน
อาจจะเพราะยังขี่อยู่ด้วยกระมัง
หากไม่ได้ขี่แล้วสักวันก็คงเจอกันน้อยลง...
"คนยิ่งเยอะ ปัญหายิ่งเยอะตาม"
เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องจริงมากทีเดียว
ตัวอย่างง่ายๆแค่แฟนกัน
มีกันแค่สองคนยังทะเลาะกันได้
นับประสาอะไรกับแก็งค์เพื่อนนับสิบๆคน
สำหรับผมแล้ว
ผมไม่ค่อยมีปัญหาอะไรกับใครนัก
หรือว่าเขามีกับผมแล้วผมไม่รู้ตัว
ก็ไม่ทราบได้ ฮ่าๆๆ
ผมจึงไปไหนมาไหนตัวคนเดียวได้อย่าง
ไม่ค่อยเคอะเขินสักเท่าไหร่
อยากไปหาเพื่อนคนไหนก็ขี่รถไป
ไปหามัน น่ังคุยกัน ดื่มกัน
พอเรียกเสียงหัวเราะมากลบความคิดอื่นๆ
ได้อย่างสบายใจ เสร็จแล้วก็กลับ
ไม่มีอะไรค้างคา
ไม่เคยเอาเรื่องของอีกคนหนึ่ง
ไปเล่าให้อีกคนหนึ่งฟัง
อย่างมากก็แค่ถามไถ่ถึงทุกข์สุขของคนที่
ไม่ค่อยได้เจอหน้านานๆ
น้อยนักที่จะเอาเรื่องทุกข์คนอื่นมาใส่ใจ
เพราะถือว่าเป็น
"เรื่องของมัน ไม่ใช่เรื่องของกู"
กลับไปเปิดดูข้อความของเพื่อนกลุ่มใหญ่
แล้วก็ได้แต่ถอนใจ
มากคนมากความ
บางที ออกไปตามหาความสบายใจ
เรียกเสียงหัวเราะแค่คนสองคน
ก็เพียงพอแล้ว
สุขได้เหมือนกัน
ไม่ต้องเยอะก็ได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น