ยืนระยะ

 

ช่วงนี้ขาดๆหายๆการเขียนไปบ้าง

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ หน้าที่การงาน

มักทำให้เส้นทางเดินเราคดเคี้ยวไปมา

เดี๋ยวไปโผล่ทางโน้นที ทางนี้ที

แต่ยังไงก็จะพยายามหาทางที่จะให้มัน

กลับมาเดินใกล้เคียงกับทางที่เราอยากจะ

ให้มันเป็นมากที่สุด

มันคือ ความไม่แน่นอนของชีวิต

ปรับๆกันไปครับ

วันหนึ่ง ในห้องออกกำลังกายสาธารณะ

มีน้องผู้ชายคนหนึ่งที่มาประจำ พอที่จะคุ้น

หน้ากัน พอที่จะได้ทักทายคุยกันช่วยสอน

เรื่องต่างๆได้เล็กน้อย เกิดถามผมว่า

"อยากจะได้แบบนี้ ต้องทำยังไง"

ด้วยความที่ชีวิตเดินมาถึงวัยนี้แล้ว

ก็เลยชี้ชวนมองไปที่เป้าหมายระยะยาว

เหมือนกับการยืนระยะในสิ่งที่ทำให้ได้

เท่าที่ผ่านมา เรามักจะมีเป้าหมาย

แต่พอไปถึงจุดๆนั้นแล้ว เราก็มักจะไม่พอใจ

มองหาเป้าหมายใหม่ หรือไม่ก็เบื่อที่จะอยู่

จุดเดิมๆ ไม่สามารถที่จะอดทนทำสิ่งเดิมๆ

ได้เป็นเวลานานๆ

เลยพยายามบอกไปว่า ทำยังไงก็ได้

ที่จะทำให้เราแข็งแรงไปได้นานที่สุด

ตอนนี้ตัวแกเองนั้น อาจจะอยากมีกล้าม

อยากหุ่นดี หากไปถึงจุดนั้นแล้ว

ความพยายาม ความทุ่มเทเหล่านั้น

มันจะยังมีอยู่อีกไหม

ผมไม่ได้มีคำตอบอะไรมากมายให้น้อง

ไปหรอกครับ

แค่บอกว่า เอาเท่าที่มีความสุข

อยู่กับมันได้นานๆก็พอ