วันจันทร์ที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2568

ความตาย(อีกแล้ว)

 


เพลงแบบสุ่มยังคงส่งความพอเหมาะ
พอเจาะให้กับผมได้ทุกทีสินะ
หรือว่า…..
ผมอาจจะมีความคิดลื่นไหล
เข้าข้างตัวเองไปกับมันก็ได้
เพลง “ก่อนตาย”
ที่กล่อมบรรเลงโดย Big Ass
ก็ดังขึ้นมาภายในช่วงจังหวะที่กำลัง
ติดอยู่ภายในรถหลังสัญญาณไฟจราจร
ถูกต้องแล้วครับ ที่ขึ้นต้นไว้ว่า
“เราทุกคนก็คงรู้วันเกิด“
ใช่ครับ “แต่มีสักกี่คนที่รู้วันตาย”
แต่กับบางคนนั้นไม่ใช่
เหตุเพราะเขากำหนดวันตายให้ตัวเอง
ซึ่งนั่นคือ “ข่าวร้าย“ ที่สุดของเช้าวันนี้
“อัตวินิบาตกรรม”
เป็นการกระทำที่น้อยคนนั้นจะคิดถึงมัน
แต่กับคนที่หมดสิ้นแล้วซึ่ง
ความหวังในชีวิต
เรี่ยวแรงกำลังที่เหลืออยู่
จึงพลีให้กับการผูกเชือกกับขื่อ
และเหยียบย่ำไปบนโต๊ะ
เพียงเพื่อให้มันจบสิ้นลง
แค่เพียงถีบโต๊ะออก…
ผมรู้ว่าเรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้นแทบทุกวัน
มันเศร้ากว่าบทละครที่นักประพันธ์เอก
ถ่ายทอด
มันจริงเสียยิ่งกว่าจริง
เมื่อมันเกิดขึ้นให้ประจักษ์
เหตุผลร้อยพันทำให้เรามองชีวิต
ทั้ง “ทุกข์และสุข”
และเหตุผลอีกมากมายที่เรา
จะให้ “ความหมายของชีวิตเรา”
ผมรู้ว่าวันนี้
ผมผ่านขวบปีที่สี่สิบเอ็ดมา
ตอนบ่ายสามโมงสามนาที
ผมรู้ว่า ชีวิตยังมีความหวัง
ให้ก้าวเดินต่อไป
และก็ยังรู้ว่า “ก่อนตาย”
ผมควรทำอะไรๆให้เป็นประโยชน์
เท่าที่ความสามารถพอจะมี
แด่
ดร.มิตร หนองกระทุ่ม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น