ผมกำลังฟังดนตรีบรรเลงครับ

ขึ้นชื่อว่า "ดนตรี" แล้วช่างมีมากมายและหลากหลาย
ไปตามยุคสมัย

ดนตรียุคต่างๆก็มีเอกลักษณ์ของตัวเองแตกต่างกันไป

หากใครมายืนกรานเพื่อที่จะบอกว่า อันนี้สิ เจ๋งสุด!

ผมก็คงทำหน้าเอ๋อๆเจื่อนๆไป

เพราะไม่มีปัญญาจะไปพูดกับเขา ว่าอันไหนเจ๋งสุด

บทเพลงมีความผูกพันแปลผันตามกาลเวลาของตัวเรา

ครับ ตัวเราเองครับ!

หลายคนฟังเพลงรัก เพลงเศร้าแล้วรู้สึกไพเราะจับใจ

เพราะว่าเรามีอารมณ์ร่วมกับดนตรีและเนื้อหา

คืออินเลิฟ ไม่ก็อกหัก หรือฟัง เล่น ร้อง
ร่วมกันกับเพื่อนฝูง คนรัก

ยุคฟังเพลงรักเพราะๆของผมก็ช่วงมัธยมต้นครับ

ยุคเริ่มมีความรักของเด็กๆนั่นแหละครับ

ฟังแล้ว โอ้ยยยย ชั้นอยากจะส่งให้เธอจริงๆ

ถึงขนาดนั่งเฝ้าวิทยุ ใส่เทปเปล่า นั่งรอเพลงๆนั้น
พอมาแล้วกดสองปุ่มคู่เพื่ออัด

หากท่านใดที่อายุเกินสามสิบไปคงเข้าใจฟีลลิ่งนั้นดี
ใช่มั้ยเธอ?

ร่ายมาซะยาวจนจวบอายุปาเข้าให้ยี่สิบเก้าปียี่สิบกว่าเดือน

ผมยังฟังเพลงหลงยุคอยู่เลย

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ตามเพลงสมัยใหม่ๆเขาไม่ทันแล้ว
แฮ่ๆๆ

หากพอจะนึกอะไรออกก็เปิดยูทูปฟังเอา

ผมว่าคนเรานี่เอาอารมณ์ของตนเองมาเป็นที่ตั้งจริงๆนะ

ที่ว่าฟังเพลงไหนเพราะ ฟังเพลงไหนเฉยๆ

ลองอยู่เพียงลำพังแล้วเปิดเพลงดูสิครับ

คุณจะรู้อารมณ์ตัวเองเลย.