รู้งี้!!!

และแล้วมันก็กลายเป็นเรื่องขึ้นมาจนได้
ไม่รู้ด้วยเหตุผมกลใด
ที่ผมต้องเผชิญกับคราวเคราะห์ครั้งนี้
ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิด

ต้องเท้าความก่อนว่า
แรกเลยผมก็ไม่ได้เขียนอะไรดีเด่พอ
ที่หลายๆคนอ่านแล้วชอบอกชอบใจ
ว่ากันง่ายๆมีอะไรก็ละเลงไปตามอารมณ์
แล้วแต่โอกาสจะสะดวก
สองความรู้มองดูประสบการณ์เยี่ยงหางอึ่ง
ทำอะไรก็คล้ายๆกับเป็ดที่ทำได้เกือบหมด
แต่ทำได้ไม่ดีซักกะอย่าง
ท้ายเลยก็ไม่ได้เขียนอะไรเป็นจริงเป็นจัง
พอกพูนความรู้ให้คนอ่านเขาจริงจังซะที
มีแต่เรื่องบ่นๆไปวันๆ

ดั๊นนนน..ไปเจอคน(อยาก)อ่านฟ้องร้องมา
ด้วยกระแสเสียงที่เว้าวอนกระแซะกระเซ้ารบเร้า
อยากให้คลอดงานใหม่ซะที
ด้วยความที่ระยะนี้ไม่ค่อยมีเวลา(เอาสีข้างแถทื่อๆ)
และอ่อนเพลียจากการกรำงานมาทั้งวัน
ถึงบ้านได้ก็อยากจะเอนกายลงเตียงนุ่มๆ
หลังจากอาบน้ำมาให้ฉ่ำกาย
ผมเลยไม่ได้เขียนอะไรมาสักเวลาหนึ่งแล้ว
แต่คืนนี้....
กลับกลายเป็นต้องมานั่งเอานิ้วจิ้มแป้นตัวอักษร
ตาจ้องมองไปตามใจสะกด
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีอะไรจะเขียน

ถ้าผมรู้ว่าจะเจอมันแล้วจะเกิดเรื่องอย่างนี้
ผมนี่จะเปลี่ยนเส้นทางการจราจรให้ไวเลยครับ

ไม่อยากจะถามคุณๆท่านๆทั้งหลายเลยว่า
"ถ้าท่านเป็นผมแล้ว ยังอยากจะเจอไอ้คนอยากอ่านไหม"
เจอแล้วกลับมาบ้านก็ไม่ได้พักผ่อน
นั่งหลังขดตาแข็งยายไม่ได้นอนซะที
จนกว่าจะ(เขียน)เสร็จ ด้วยกระแสรบเร้าเพียง
"หนึ่งเสียง"
ถ้าไม่เรียกว่าคราวเคราะห์ผมก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว

รู้งี้ผมไม่เขียนให้มันอ่านแต่แรกจะดีกว่า!!!
โถ่ววว รู้งี้!
(โว๊ะ รู้งี้ ว่ามึงจะเขียนอย่างนี้กุไม่เร้ามึงก็ได้) คนอ่านคิด