จำได้ไหมครัวว่าคุณนอนดูดาวอย่างสุขอารมณ์
สบายใจอย่างไม่มีเรื่องให้วิตกกังวล
ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
ผมจำไม่ค่อยจะได้เลยครับ ขอสารภาพ
หากแต่ครั้งแรกที่นอนดูดาวตกท่ามกลาง
ไอเย็นยะเยือกของฤดูหนาว
ปูพื้นด้วยทุ่งดอกหญ้าละแวกพื้นที่บ้านพัก
อำเภอมวกเหล็กในค่ำคืนอันมืดสนิท
ห่อห่มตัวอยู่ภายใต้เสื้อกันหนาว
ก็ไม่วายจะพบกับน้ำค้างพาให้เย็นหนัก
เคียงคู่กับเพื่อนที่สนิท
และมีอีกที่หลบน้ำค้างอยู่ใต้ชายคา
เทียวถือคบไฟเดินไปเดินมา
ผมจำได้
ระหว่างความมืดมิดดั่งทอด้วย
ผ้าดำสนิทครอบคุมโลกไว้
กับแสงสว่างจุดเล็กๆที่เจาะผ้านั้นด้วยเข็ม
ให้แสงรอดทะลุมา
พร่างพราวเหลือคณาจะนับ
ช่างเป็นภาพที่วิจิตรบรรจงจากศิลปินผู้สร้าง
กับชีวิตประจำวันนี้เวลาที่จะเงยหน้ามองหาดาว
กลับพบเพียงโคมไฟอย่างสวย
เฉิดฉายภายในสถานเริงรมย์
หยุดพักผ่อนแต่ละที
คิดจะไปนอนดูนอนพักผ่อนไกลๆเมือง
กลับพบเพียงไฟส่องสว่างของรถ
วิ่งกันให้จ้าละหวั่น
กว่าผมจะรู้ตัวก็นอนมองเพลินคิดอะไรไปไกลแล้วครับ
คงคิดว่าอยากกลับมานอนดูอีก
แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วครับ
ยุงจะหาม!
เอาไว้วันที่พวกคุณมานอนดูด้วยกัน
คงมีดาวพริ้มๆให้ดูอีกเยอะ
มากกว่ายุงแน่ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น